Hairglow

HairGlow is het eerste volwaardige soloproject van Hooverphonic-brein Alex Callier, en betekent een radicale stijlbreuk binnen Calliers songschrijverschap. Met HairGlow flirt hij voor het eerst met een muzikaal verleden waaraan hij zelf bewuste herinneringen heeft: de jaren tachtig. Een retrofuturist in hart en nieren, verkent Callier de 'moderne' popmuziek, een toenmalig 'nieuw' en 'helder' hitgeluid dat werd gecomponeerd op de eerste generatie digitale synthesizers, 'baanbrekende' instrumenten als de Fairlight CMI en de Yamaha DX 7. De bakens van HairGlow worden uitgezet door Pet Shop Boys en Frankie Goes To Hollywood. Geen blazers en strijkers dus op 'HairGlow', maar digitale synths zoals ze te horen waren op sleutelalbums als 'Penthouse and Pavement' van Heaven 17, 'Flat Earth' van Thomas Dolby en 'Dare' van The Human League. Het resultaat is 'HairGlow', een onvervalste popplaat waarop de tragikomische kant van het leven nu eens onderkoeld, dan weer met een bijzonder theatraal aangezet gevoel voor pathos, in 10 trefzekere synthpopsongs werd gegoten.