Handboek filmnarratologie

Het Handboek filmnarratologie vertaalt de binnen de literatuurwetenschap ontwikkelde verteltheorie naar filmtheorie en erkent de eigen aard van de twee media. Film bestaat niet alleen uit beeld en woorden, maar ook uit geluid en geluidstechnische aspecten die een gelaagdheid creëren. Deze benadering vormt het uitgangspunt voor een verkenning van onder meer de verhouding tussen tonen en editing en de relatie tussen voice-over en flashback. Tevens worden concepten als visuele en auditieve focalisatie verder verfijnd, zodat lezers een helder kader krijgen om narratieve keuzes in beeld- en geluidssamenhang te analyseren. Verstraten illustreert deze vertelprincipes met een keur aan films, variërend van avant-garde tot klassiek Hollywood en van Europese artcinema tot hedendaagse blockbusters. De tweede druk bevat diverse voorbeelden en biedt een uitvoerige analyse van The Virgin Suicides, waarin theorie en praktijk samenkomen. In het voorwoord benoemt Mieke Bal de intermedialiteit en de toegankelijkheid van zijn aanpak, en wijst zij op een vernieuwde benadering van narratologie zelf.

De combinatie van theorie en praktijk maakt het werk relevant voor lezers die filmen en vertellen in beeld willen doorgronden. De toelichting op toon, editing en focalisatie helpt bij het herkennen van narratieve keuzes in uiteenlopende filmwerken, terwijl de brede filmkeuze de toepasbaarheid van de theorie benadrukt.

Kenmerken

• Verstraten vertaalt verteltheorie naar filmtheorie
• Film bestaat uit beeld en geluid naast tekst
• Focus op tonen, editing en voice-over relaties
• Visuele en auditieve focalisatie uitgewerkt
• Voorbeelden variëren van avant-garde tot blockbusters
• Tweede druk met diverse voorbeelden en The Virgin Suicides analyse