Hardsteen

Eef staat bij de koffietafel na de begrafenis van haar vader met een bordje cake waar ze alleen maar stukjes van afbreekt. Ze is gekomen om te tekenen, te regelen, en dan weer te gaan – terug naar haar werkplaats in Amsterdam, terug naar de trein van donderdag. Maar de steenhouwerij aan de Misterweg laat zich niet in een week afwikkelen. Haar broer Ruben blijft achter de lettertafel staan alsof er niets is veranderd, hun moeder dekt de tafel voor vier, en in de schuur zit de papegaai van hun vader, die zijn stem heeft overgenomen en 's nachts dingen zegt die niemand hardop had gezegd. Tussen de facturen kloppen de bedragen niet. Op het kerkhof ligt een graf waarvoor al zesenveertig jaar wordt betaald, zonder steen. En dan is er Roos, die met de bus komt en een naam roept die de vogel al kende voordat Eef hem noemde.Dit boek is door AI gegenereerd.