Het bewogen levensverhaal van Hector Goetinck

Hector Goetinck ( geboren 5 maart 1886 in Brugge – overleden 26 juni 1943 in Brugge) was een invloedrijke voetballer, trainer en gemeenschapspeller van Heist-aan-Zee. Hij tilde Club Brugge van een provincieclub naar landskampioen in 1920 en leidde de Rode Duivels als eerste Belgische bondscoach, met deelname aan Uruguay 1930 en Italië 1934. Tijdens de Eerste Wereldoorlog organiseerde hij het Front Wanderers-project, benefietwedstrijden ten gunste van Belgische vluchtelingen en soldaten, en trilde hij met zijn motorfiets om zijn team te trainen onder zware omstandigheden. Hij zag zijn wereld in Brugge en omstreken, maar trok ook naar Brussel, Parijs, Milaan, Rome, Londen en zelfs Montevideo. Buiten het voetbal opende hij een hotel en werd burgemeester namens de liberale partij. In de Tweede Wereldoorlog toonde hij zijn menselijkheid jegens burgers in benarde omstandigheden en hield hij een rotsvaste kijk op weerstand tegen de bezetter; dit blijkt uit zijn (nog niet gepubliceerde) dagboeken. Zijn verhalen bevatten humoristische anekdotes en intens levensverdriet, zoals de herinnering aan Dominique Baes.

Hoofdpunten

Hector Goetinck veranderde Club Brugge van provincieclub tot landskampioen in 1920 en werd de eerste Belgische bondscoach, met deelname aan de WK’s in Uruguay 1930 en Italië 1934. Hij leidde The Front Wanderers tijdens de Eerste Wereldoorlog, benefietwedstrijden tegen topclubs in Groot-Brittannië, Frankrijk en Italië en droeg bij aan de sportieve inzet voor vluchtelingen en soldaten aan de IJzer. Daarnaast opende hij een hotel, werd burgemeester en toonde hij moed en menselijkheid in oorlogstijd. Zijn verhalen bevatten humor en verdriet, waaronder herinneringen aan medespelers en vrienden, zoals de centrale verdediger van Cercle Brugge, en hij was een vrijdenker die zijn leven in Heist-aan-Zee verweefde met zijn sportieve en maatschappelijke activiteiten.