Het eind van de kaart

Het eind van de kaart is een uniek werk in het omvangrijke oeuvre van Albert Helman (Lou Lichtveld). Het reisjournaal werd geschreven in 1955, maar verscheen pas in 1980 in de Privé-Domein-reeks. In Suriname waren veel delen van de kaart nog wit en onbekend, behalve in het hoofd van bewoners uit het diepe binnenland: inheemsen en marrons. Helman trok er zelf op uit om de pionierswerkers te zien die het binnenland in kaart probeerden te brengen, en legde die verkenningen vast in een tiental verhalen. Daarnaast is het boek een indringende verkenning van Helmans eigen psyche en fysieke onvolkomenheden in een buitenruimte die hij moet doorworstelen. De uitgave bevat een Nawoord van Michiel van Kempen en staat bekend als een van de meest toegankelijke en leesbare werken van Helman.

Het eind van de kaart wordt tegenwoordig beschouwd als een van de hoogtepunten uit Helmans werk, waarin hij cynisme laat varen en zich overgeeft aan de magie van het oerland. De heruitgave verschijnt als paperback en draagt bij aan de blijvende relevantie van zijn verkenningen van West-Indië en de Caraïben.

Kenmerken

• Reisjournaal uit 1955, gepubliceerd in 1980
• Inhoud bevat tien verhalen
• Verkenning van Helmans psyche en lichamelijke onvolkomenheden
• Kaart van Suriname bleef deels oningevuld in die tijd
• Verhalen later gebundeld in Verdwenen wereld (1990)
• Nawoord door prof. dr. Michiel van Kempen

Gebruik (instructies)

• Er is geen gebruiksaanwijzing opgenomen in de bron.