Het hoeft nergens in

Oktober 1999, de Rivierenbuurt in Amsterdam. In de gymzaal van de Jekerschool draait Sipora Zilverberg al elf jaar de naschoolse opvang: tweeentwintig kinderen, thee uit een ketel, de klimtouwen opgebonden tegen het wandrek. Het gebouw gaat lokaal voor lokaal op de schop en de opvang schuift telkens een ruimte op.Haar collega Ronit Zwaap ziet in elk leeggehaald lokaal een tweede groep, met haar naam op het rooster. Lodewijk Soep van het schoolbestuur laat haar dat geloven en vraagt om cijfers. Dan koopt Deborah Vaz Dias een mobiele telefoon. Ze belt elke dag om tien voor zes en schuift op vrijdag vijftig gulden in Sipora's jaszak, voor het halfuur dat haar zoon Jonathan langer blijft.Sipora neemt het geld aan en houdt haar wachtlijst van negentien namen voor zich. Concierge Levie Turfreijer moet zijn dienstwoning uit. In februari gaat de kast achter de bekers open.