Het lied van zeemeermin Anna

‘Een brug vraagt niet wie er eerst overheen mag.’ Diep in de Azurelle woont Anna, een zeemeermin van veertien, in haar zelfgebouwde kasteel van schelpen en vondsten. Over de muren danst het zonlicht. In haar tuinen groeien oesters, in haar gedachten wachten er uitvindingen en in haar tas blijft er altijd ruimte voor iets onverwachts. Ze houdt van dit leven. Toch kan zelfs haar mooiste kamer het gemis van haar familie niet vullen. Tweehonderd mijl verderop in het ouderlijk huis. Op een ochtend pakt Anna haar tas. Wat begint als een reis naar vertrouwde stemmen, voert haar langs storm-octopussen, gezonken schepen en de gloeiende scheuren van De Kokende Bodems. Ze ontmoet een walvis van driehonderd jaar en wezens voor wie zelfs de sterren geen grens zijn. Anna verzamelt verhalen, verwondering en melodieën. Maar thuis wacht meer dan een weerzien. Wanneer haar broertje Robingo gevangen wordt genomen door tuinkabouters, zet hun vader alles op alles om hem te bevrijden. Zijn reddingsactie beschadigt iets waarvan een heel volk afhankelijk is. Angst wordt woede. Wie naar verzoening vraagt, wordt overstemd. Dan scheurt de oceaan uiteen in ontelbare zwevende waterbellen: afzonderlijke werelden, met vissen, riffen en families die elkaar niet meer kunnen bereiken. Anna’s familie blijft bijeen. Daarbuiten zijn de vertrouwde waterwegen verdwenen. Anna verlaat de waterbel van haar familie om een oplossing te zoeken. Waar zwemmen ophoudt, moet ze iets anders bedenken. Met wrakhout, zeewier en de moed om een onwaarschijnlijk idee te proberen, trekt ze verder. Ze ontmoet een koning die de tafel dekt voor wie hij mist, ontdekt hoe lang een dag kan duren wanneer niemand je stem hoort en nadert het rijk van degenen die de zee hebben gebroken. Daar zal ze moeten luisteren naar verhalen die haar familie niet kent. Intussen groeit het wijsje dat haar moeder bij het vlechten zong. Vier regels, doorgegeven door oma Frenana, krijgen onderweg meer betekenis. Wat groeit er met Anna mee in haar hart? En hoe kan ze anderen vragen hun woede los te laten, als ze de pijn die eronder ligt nog niet helemaal begrijpt? Om de oceaan te helpen zal ze ook moeten durven kijken naar de gevolgen van de daden van iemand van wie ze houdt. Het lied van zeemeermin Anna laat verwondering en gevaar dicht naast elkaar bestaan. Licht breekt in een vissenstaart, een geschenk bewaart woorden die een vader niet kon uitspreken en aan een familietafel kan een grap onverwacht pijn doen. Tussen de avonturen door openen dagboekbladzijden en een brief de stille kamers van het verhaal. Daar leven heimwee, schaamte, gemis en de aarzelende moed om een ander te vertrouwen. De zee heeft haar eigen gewoonten, liederen en magie; haar bewoners hebben hun eigen reden om bang te zijn, lief te hebben of zich te vergissen. Voor lezers vanaf vier jaar oud biedt Anna een avontuur om samen met een voorlezer of zelfstandig in te verdwijnen. Hoe blijf je trouw aan je familie wanneer iemand een fout maakt? Wanneer wordt bescherming een grens die een ander opsluit? En wat vraagt het om na een ruzie elkaar werkelijk te vergeven? De vragen achter in het boek nodigen uit tot verder denken, zonder dat ieder antwoord hardop hoeft te worden gegeven. Jongere kinderen kunnen het verhaal samen ontdekken; oudere lezers herkennen misschien wat er tussen een ouder en kind onuitgesproken blijft. Samen lezen kan een aanleiding worden om te vertellen wat je herkent, wat je moeilijk vindt en/of wie je mist. Soms begint zo’n gesprek met een vraag over Anna, terwijl je langzaam iets over elkaar leert. In hun eerste gezamenlijke boek weven Jacoba Cornelia Anna Vermeulen en Sergio Melicio de Bel een wereld waarin schoonheid aandacht verdient en keuzes gevolgen hebben. Zij nodigen je uit om mee te kijken, mee te voelen en te luisteren. Naar de wezens in dit boek. Naar een buur naast je. En naar dat eigen lied dat misschien al langer in je woont dan je wist.