Het weergaloze bestaan van keizer Frederik II (1194 1250)

Keizer Frederik II (1194-1250) was op afstand de grootste en meest tot de verbeelding sprekende vorst van zijn tijd. Zijn rijk overspande de machtige geslachten van de Van Hohenstaufens in Duitsland en de d’Hautevilles in Zuid-Italië, met Frederik als kroon op een samengeraapt erfgoed uit Frederik Barbarossa en Rogier II. Hij was koning van Sicilië en Zuid-Italië, korte tijd koning van Jeruzalem en vanaf 1220 keizer van het Heilige Roomse Rijk. Ondanks voortdurend verzet van de Paus werkte hij aan zijn ideaal van een imperium waarin vrede en gerechtigheid heersten en waar ruimte was voor christenen én niet-christenen. Hij bevorderde de wetenschap en stichtte de universiteit van Napels, en bouwde in de heuvels van Apulië het imposante Castel del Monte. Zijn hof ontstond tot een legendarisch centrum waar de grootste geleerden en kunstenaars van die tijd samenkwamen, evenals bijzondere vrouwen en indrukwekkende dieren. Ook schreef hij de verhandeling De arte venandi cum avibus over de kunst van het jagen met vogels. De keerzijde bestond uit de opsluiting van zijn zoon Hendrik en een verstoorde verhouding met de Kerk, maar het beeld uit de geschiedenis bleef het iconische Stupor Mundi: de man die de wereld versteld deed staan.

Van Cas van Houtert beschrijft deze figuur en zijn tijd in een benadering die hoop en vrees weeft door acht kenmerkende gebeurtenissen. Zijn leefwereld wordt levendig en toegankelijk, met aandacht voor bronnen en onderlinge verbanden.

Keizer Frederik II wordt gepresenteerd als een centrale kracht die wetenschap en cultuur stimuleerde, en als drijvende kracht achter een ambitieus imperialistisch ideaal in een turbulente periode.

Kenmerken

• Keizer van het Heilige Roomse Rijk (1220–1250)
• Grandioos Castel del Monte in Apulië
• Stichtte de universiteit van Napels
• Schreef De arte venandi cum avibus
• Hof vol geleerden, kunstenaars en dieren
• Probeerde vrede en gerechtigheid voor diverse geloven