Homo Ludens

Homo Ludens, een cultuurhistorische en cultuurfilosofische studie van Johan Huizinga, onderzoekt het spel als fundamenteel cultuurverschijnsel. Het werk betoogt dat spel niet louter ontspanning of een bijproduct van ernst is, maar een primair, autonoom fenomeen dat ouder is dan de cultuur zelf en deze op essentiële wijze doordringt. Spel wordt gedefinieerd als een vrije handeling die buiten het gewone leven staat, beperkt is in tijd en ruimte, een eigen orde schept door strikte regels, en geen direct materieel belang dient. Vanuit deze definities toont Huizinga hoe spelelement doorklinkt in taal en poëzie, mythe en ritueel, rechtspraak, oorlogvoering, diplomatie, kunst en filosofie. Hij volgt het spel door archaïsche samenlevingen, de Griekse oudheid, de middeleeuwen en de vroegmoderne tijd, en eindigt met een kritische beschouwing over de verhouding van het spel tot de sterk gerationaliseerde en vertechnocratiseerde samenleving van de jaren 1930. Het werk beschouwt spel als oorspronkelijke bron van betekenis, orde en gemeenschapsvorming en heeft een blijvende invloed op disciplines als antropologie, sociologie en filosofie.

Inhoud en kenmerken

Het boek behandelt het spel als fundamenteel cultuurfenomeen en analyseert hoe het spel doordringt in taal, poëzie, mythe, ritueel, rechtspraak, oorlogvoering, diplomatie, kunst en filosofie. Het volgt het spel door diverse historische periodes en beklemtoont dat spel een autonoom gebied is dat een eigen orde schept en geen direct materieel belang dient.

Technische gegevens

• Pagina's 238
• Editie: Heruitgave
• Formaat: Paperback
• Uitgever: Zachte Steen