Ik betaal de vloer

Elke ochtend in het donker staat Behrouz met een klembord bij de schuifdeur van zijn busje en zet een streepje achter elke naam die instapt. De mannen slapen in zijn huis, in stapelbedden op kamers die hij zelf timmert, en betalen hem per matras. Op de zolder waar de boiler staat hangt hij een laken voor een draad: een deur voor de jongste, die een adres nodig heeft om te bestaan.Dan staat zijn dochter op de stoep, met een doos tegen haar heup die ze pas loslaat als iemand hem overneemt. Setareh werkt voor de gemeente en telt de schoenen langs de plint zonder haar jas los te maken. Ze vraagt hem hoeveel mensen er slapen. Hij vraagt of ze rijst mee wil.Er ligt een melding over het busje die van de lijst af moet. Iemand moet zijn naam eronder zetten.Dit boek is door AI gegenereerd.