Ik heb geen maart

Yvon Souren doet tweeëntwintig jaar de ochtendronde in Amsterdam-Noord: veertien adressen voor negen uur, steunkousen, oogdruppels, brood in vieren. Ze woont op een ark aan het Buiksloterkanaal die ze in 1999 met haar broer Servé kocht. De bak is afgekeurd, vervanging kost honderdveertig mille, en Servé wil zijn helft eruit. Voor de werf moet het schip tot op het staal leeg.In het vooronder staat twintig jaar aan spullen van anderen: naaimachines, een kanariekooi, vierentachtig dozen die Yvon meenam wanneer een huis in één middag werd leeggehaald. Ze begint ze terug te brengen. In Almere herkent Angeline Roex de doos van haar moeder en belt een advocaat. Haar teamleider telt intussen haar uren na.Tiny Frijns, negenentachtig, bij wie ze zes jaar elke ochtend komt, laat haar niet gaan. En de kraan op de werf is vrij tot dertig november.