Ik ken er zeven bij naam

Elf jaar staat Annechien Prins om tien voor half negen tegen het hek van basisschool De Zaaier in Nagele: bundel in de bus, koffie tegen de paal, tien minuten schoolplein. Dan herrekent het depot in Emmeloord haar wijk. De school krijgt eenenveertig seconden en haar ronde schuift naar kwart voor tien.Om te mogen blijven verzint ze een reden. Op haar bundel ligt al jaren een blauwe envelop voor Karwij 44a, een huisnummer dat op geen kaart van de polder staat. Zolang zij dat adres zoekt, bestaat haar omweg. Aan hetzelfde hek houdt Jannes Kolk zijn klusbedrijf overeind met flyers en wederdiensten, brengt Lammechien Hoving haar kleinzoon Timme lopend, en wil directeur Gessina Sikkema op het plein alleen mensen die er iets te zoeken hebben.Intussen solliciteert Annechien voor de derde keer op de planningsbaan: het werk waarmee ze haar eigen route zou tekenen, en dat haar uit Nagele weghaalt.