Ik noem geen namen

Jolijn Weerkamp rijdt voor de thuiszorg langs tweeëntwintig adressen in Wierden en Enter: elf minuten per paar steunkousen. Bij Harmina Averesch, die naar een aanleunwoning in Almelo verhuist, ruimt ze in haar eigen tijd de zolder leeg, contant betaald, wat van haar werkgever niet mag. Er staat een kist met zevenenveertig schoolschriften.Sinds 1979 noteert Harmina elke zondagmiddag in danszaal Bruggink wie er binnenkomt, met wie, in welke jas. De schriften moeten in de container, zegt ze, maar pas als Jolijn ze gelezen heeft. Larissa Bruggink, die de zaal overeind houdt op drie uur per week, ruikt een jubileum en biedt Jolijn de zondagbaan achter de bar aan waar die al jaren op hoopt.Dan leest Larissa door de microfoon drie regels uit december 1994. Een blauwe jas, halfvier, de gang. Aan tafel vier legt Harmina haar hand plat op het blad, en Jolijns moeder Janneke staat op.