Ik schrijf u wel

Aan de Nieuwstraat in Kerkrade, waar de stoep aan de overkant al Duitsland is, wonen nog twee mensen. Egberdien Wolterink woont eenenveertig jaar op 228, Warner Sandink op 214, met zeven dichtgetimmerde huizen ertussen. Hij werkt 's nachts, zij gaat om negen uur naar bed, dus schrijven ze elkaar briefjes over merels, de bakker in de Holzstraat en de bus naar Heerlen.In maart schuift Warner er vier woorden door haar gleuf: wij tekenen samen niet. Egberdien laat daarop de seniorenflat lopen waar ze acht maanden op heeft gewacht. Wat ze niet weet, is dat hij in februari al heeft getekend en bij de woningcorporatie onderhandelt over een benedenwoning met tuin.Er komt een fotograaf van de krant die één man voor de platen zet. Ze blijft schrijven, even opgewekt. In een koekblik in de bijkeuken groeit de stapel antwoorden die ze niet in de bus doet.