ik tel wat zie

Om vier uur 's ochtends laadt Wulfert Bogerd zijn bus bij de koelcel in Zaandam: negen soorten Beemster, twee kisten geit, een weegschaal die scheef staat sinds 2020. Zijn dochter Reintje rijdt mee, zoals elke donderdag sinds ze voor twee weken uit Ierland overkwam en bleef.Op de Koemarkt in Purmerend prikt de marktmeester om zeven uur een A4 achter het glas: de standplaatsen worden per 1 december opnieuw verdeeld. Het formulier dat de vijf meter op Reintjes naam zet, ligt al sinds maart ongetekend in het handschoenenkastje. Zeventien uur staan vader en dochter naast elkaar te snijden, met Jozua van twaalf aan de kassa en Rijk van de notenkraam, die de meters er graag bij neemt.Wat er in die ene dag boven tafel komt, laat de kraam niet staan zoals hij stond.