Ik weet me geen raad: Wanhoopsbrieven van Joodse vluchtelingen, 1938-1939

Een boek dat een breed scala aan verhalen presenteert die laten zien hoe Joodse vluchtelingen eind jaren dertig werden getroffen door strenge grenzen en beperkte mogelijkheden om te vluchten. Documentairemaker Willy Lindwer ontdekte bij het oud papier een bundel met tweehonderd brieven afkomstig van vervolgde Joden uit Duitsland, Oostenrijk en Tsjechoslowakije. Ze smeekten de Joodse gemeente in Amsterdam om hulp, maar die kon weinig betekenen. De landsgrenzen sloten zich steeds verder en de brieven schilderen een hartverscheurend beeld van levensbedreigende omstandigheden. Historica Aline Pennewaard onderzoekt wat er gebeurde met de schrijvers nadat zij hun wanhoopsbrief hadden verstuurd. Het boek toont op duidelijke wijze hoe vlucht en emigratie zich in die tijd ontvouwden en welke menselijke kant daardoor vaak wordt vergeten, zeker nu migratie en vlucht weer centrale thema’s zijn in het maatschappelijke debat.

In deze tijd, waarin het menselijk verhaal achter vlucht en emigratie centraal staat, verschijnt een werk dat de menselijke dimensie van deze geschiedenis zichtbaar maakt en uitnodigt tot reflectie op de huidige vraagstukken rondom vlucht en veiligheid.

Kenmerken

• Bundel bevat tweehonderd brieven van vervolgde Joden
• Brieven uit Duitsland, Oostenrijk en Tsjechoslowakije
• Aangeboden aan Amsterdamse Joodse gemeente, zonder beschikbare uitweg
• Landsgrenzen sloten zich eind jaren dertig steeds verder
• Historica Aline Pennewaard onderzoekt het lot van schrijvers