Immunologiczne i epidemiologiczne markery przenoszenia malarii w Kenii

Obecne narz¿dzia s¿u¿¿ce do pomiaru intensywno¿ci przenoszenia malarii maj¿ ograniczon¿ czu¿o¿¿, gdy przenoszenie jest niewielkie. Potrzebne s¿ solidne systemy nadzoru, aby monitorowä zmniejszone przenoszenie i zapobiegä szybkiemu ponownemu pojawieniu si¿ choroby na obszarach obj¿tych eliminacj¿. Narz¿dzia serologiczne oparte na odpowiedzi przeciwciä na antygeny paso¿ytów i wektorów s¿ potencjalnymi narz¿dziami do pomiaru przenoszenia. W niniejszym badaniu przeanalizowano serologiczne dowody naräenia na wektory i endemiczno¿¿ malarii na zachodnich wy¿ynach Kenii wzd¿u¿ klina intensywno¿ci przenoszenia. Cäkowite poziomy IgG przeciwko P. falciparum MSP-119 i peptydowi ¿linianki Anopheles gSG6-P1 zmierzono w kohorcie podzielonej wed¿ug wieku w sezonach niskiego i wysokiego przenoszenia malarii. Przeprowadzono analiz¿ regresji w celu zbadania zwi¿zku mi¿dzy cz¿sto¿ci¿ wyst¿powania przeciwciä a cz¿sto¿ci¿ wyst¿powania paso¿ytów. Dane dotycz¿ce seroprewalencji MSP-119 w poszczególnych grupach wiekowych zostäy dopasowane do prostego odwracalnego modelu katalitycznego w celu zbadania zwi¿zku mi¿dzy naräeniem na paso¿yty a wiekiem. Badanie ujawnia mikrogeograficzne zró¿nicowanie przenoszenia malarii w ekosystemie wy¿ynnym, potwierdzaj¿c tym samym przydatno¿¿ narz¿dzi immunoepidemiologicznych w szacowaniu intensywno¿ci przenoszenia malarii.

Pagina's: 136, Paperback, Wydawnictwo Nasza Wiedza