Implodes Recurring Dream (CD)
Uitgelicht
|
25,63 |
Naar shop
|
|
25,63 |
Naar shop
|
|
25,66 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Recurring Dream van Implodes, uitgebracht in 2013, is een psychedelisch rockalbum van het in Chicago gevestigde kwartet, waarin elementen van experimentele rock, postrock, neo-psychedelica en ambient-drone worden vermengd. Als hun tweede volledige album op Kranky, na het donkerdere, minimalistische Black Earth, evolueert hun geluid door meer gitaren, drums, zang en dichte texturen te combineren, waardoor een spookachtige maar kunstmatig verlichte façade ontstaat die zowel uitgestrekt als repetitief aanvoelt. De 45 minuten durende verzameling verschuift van spaarzame intensiteit naar een drukkere, oppervlakkige aanpassing van hun basis, met scheve melodieën en terugkerende riffs die vooruit willen stuwen maar vaak door de vertrouwdheid ploeteren. Terwijl sommige critici wijzen op de ongemakkelijke kunstgrepen en de beperkte stappen weg van het minimalisme, prijzen anderen de majestueuze compositie en de suggestieve diepgang, en bestempelen het als een gedurfde, zij het ongelijkmatige, vooruitgang voor een jonge band die complexiteit boven minimalisme verkiest. De spookachtige beeldspraak en veelzijdige lagen van het album nodigen luisteraars uit in een dromerig, schimmig rijk waaruit moeilijker te ontsnappen valt dan bij de voorganger.
Recurring Dream van Implodes, uitgebracht in 2013, is een psychedelisch rockalbum van het in Chicago gevestigde kwartet, waarin elementen van experimentele rock, postrock, neo-psychedelica en ambient-drone worden vermengd. Als hun tweede volledige album op Kranky, na het donkerdere, minimalistische Black Earth, evolueert hun geluid door meer gitaren, drums, zang en dichte texturen te combineren, waardoor een spookachtige maar kunstmatig verlichte façade ontstaat die zowel uitgestrekt als repetitief aanvoelt. De 45 minuten durende verzameling verschuift van spaarzame intensiteit naar een drukkere, oppervlakkige aanpassing van hun basis, met scheve melodieën en terugkerende riffs die vooruit willen stuwen maar vaak door de vertrouwdheid ploeteren. Terwijl sommige critici wijzen op de ongemakkelijke kunstgrepen en de beperkte stappen weg van het minimalisme, prijzen anderen de majestueuze compositie en de suggestieve diepgang, en bestempelen het als een gedurfde, zij het ongelijkmatige, vooruitgang voor een jonge band die complexiteit boven minimalisme verkiest. De spookachtige beeldspraak en veelzijdige lagen van het album nodigen luisteraars uit in een dromerig, schimmig rijk waaruit moeilijker te ontsnappen valt dan bij de voorganger.