Istota buntu w filozofii Alberta Camusa

Camus 1, dzie¿o autora negatywno¿ci, które legitymizuje samobójstwo jako ucieczk¿ od absurdu ¿ycia, musi by¿ bezwzgl¿dnie interpretowane w ¿wietle Camus 2, dzie¿a pozytywno¿ci, które zawiera bunt ad intra lub metafizyczny jako odpowied¿ na t¿ sam¿ ¿ywotn¿ rzeczywisto¿¿. Innymi s¿owy, Albert Camus jest negatorem, nihilist¿ w prawdziwym tego s¿owa znaczeniu, o ile skupimy si¿ na dramatycznych konkluzjach jego negatywnego dzie¿a, podczas gdy istota jego buntu, zgodnie z którym cz¿owiek musi zatriumfowä nad swoim przeznaczeniem, jakkolwiek ci¿¿kie by ono nie by¿o, le¿y w jego pozytywnym dziele. Buntownik, ¿e tak powiem, jest osob¿ zasymilowan¿ ze ¿wiadomo¿ci¿ swojej negacji i która, przejmuj¿c kontrol¿ nad sob¿ najpierw mentalnie, a nast¿pnie konkretnie, d¿¿y do samorealizacji. Z grubsza rzecz ujmuj¿c, musi ¿y¿ zgodnie z rytmem w¿asnego przeznaczenia, odtwarzaj¿c siebie na nowo, bior¿c pod uwag¿, ¿e przeznaczenie, którego do¿wiadczaj¿ inni, jest sprzymierze¿cem.

Pagina's: 92, Paperback, Wydawnictwo Nasza Wiedza