Jack Smith Whispering' Smith: Me And My Shadow (CD)
Uitgelicht
|
13,68 |
Naar shop
|
|
22,97
16,99 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol
Al het beste van de unieke 'Whispering' Jack Smith, wiens stem en stijl de geest van de Twenties belichamen. De Amerikaanse crooner Whispering Jack Smith (1896-1950), een stem bij uitstek van de 'Jazz Age', werd in Engeland net zo populair als in de States, met zijn unieke intieme half-zingende, half-pratende manier die hij, zo gaat het verhaal, gedwongen werd te ontwikkelen door een ontploffende gasgranaat in de Eerste Wereldoorlog. De longverwondingen die hij opliep zorgden ervoor dat hij de rustige, bijna sprekende stijl aannam, waarbij de stem naar de noot glijdt (aspecten die invloed hadden op mensen als Rudy Vallee, Gene Austin en Bing Crosby). Hoewel hij zacht zong, had hij een opmerkelijke projectie en duidelijke dictie, en hij werd een enorm populaire nachtclub entertainer in New York en Londen. Me And My Shadow biedt 27 voorbeelden van zijn techniek, waaronder al zijn grootste hits. Zowel het titelnummer als Gimme A Little Kiss, Will Ya, Huh? haalden de hitlijsten, terwijl There Ain't No 'Maybe' In My Baby's Eyes, Baby Face, Cecilia en When The Red, Red Robin ook hoog in de top tien stonden. Deze hadden allemaal pianobegeleiding. Later scoorde hij een groot succes in de showcase 1928 musical Will-O'-The-Whispers, toen Bert Ambrose en 'The Whispering Orchestra' hem ondersteunden in vijf nummers: My Blue Heaven, The Song Is Ended, Miss Annabelle Lee, Sunshine en, natuurlijk, Whispering. Zeven andere grote nummers uit datzelfde jaar, begeleid door Carroll Gibbons en The New Mayfair Dance Orchestra, zijn ook opgenomen (Crazy Rhythm, That's My Weakness Now enz.). Het overzicht sluit af met twee opnamen van zijn poging tot comeback in 1940 (A Faded Photograph). Geniet opnieuw van de fluisterende stem uit de Roaring 20s.
Al het beste van de unieke 'Whispering' Jack Smith, wiens stem en stijl de geest van de Twenties belichamen. De Amerikaanse crooner Whispering Jack Smith (1896-1950), een stem bij uitstek van de 'Jazz Age', werd in Engeland net zo populair als in de States, met zijn unieke intieme half-zingende, half-pratende manier die hij, zo gaat het verhaal, gedwongen werd te ontwikkelen door een ontploffende gasgranaat in de Eerste Wereldoorlog. De longverwondingen die hij opliep zorgden ervoor dat hij de rustige, bijna sprekende stijl aannam, waarbij de stem naar de noot glijdt (aspecten die invloed hadden op mensen als Rudy Vallee, Gene Austin en Bing Crosby). Hoewel hij zacht zong, had hij een opmerkelijke projectie en duidelijke dictie, en hij werd een enorm populaire nachtclub entertainer in New York en Londen. Me And My Shadow biedt 27 voorbeelden van zijn techniek, waaronder al zijn grootste hits. Zowel het titelnummer als Gimme A Little Kiss, Will Ya, Huh? haalden de hitlijsten, terwijl There Ain't No 'Maybe' In My Baby's Eyes, Baby Face, Cecilia en When The Red, Red Robin ook hoog in de top tien stonden. Deze hadden allemaal pianobegeleiding. Later scoorde hij een groot succes in de showcase 1928 musical Will-O'-The-Whispers, toen Bert Ambrose en 'The Whispering Orchestra' hem ondersteunden in vijf nummers: My Blue Heaven, The Song Is Ended, Miss Annabelle Lee, Sunshine en, natuurlijk, Whispering. Zeven andere grote nummers uit datzelfde jaar, begeleid door Carroll Gibbons en The New Mayfair Dance Orchestra, zijn ook opgenomen (Crazy Rhythm, That's My Weakness Now enz.). Het overzicht sluit af met twee opnamen van zijn poging tot comeback in 1940 (A Faded Photograph). Geniet opnieuw van de fluisterende stem uit de Roaring 20s.