JAKIE S¿ ZASADY PRAWNE DOTYCZ¿CE PRZEDSTAWICIELI DYPLOMATYCZNYCH?: Konfrontacja tekstów mi¿dzynarodowych ze zwyczajami mi¿dzynarodowymi ¿ród¿o bezkarno¿ci

Gdy w Rzymskim Statucie Mi¿dzynarodowego Trybunäu Karnego istniej¿ przepisy, które uznaj¿ jurysdykcj¿ tego Trybunäu do ¿cigania narusze¿ jego artyku¿u 5, a nie ma absolutnego usprawiedliwienia co do oficjalnego charakteru w artykule 27, i wiedz¿c, ¿e jurysdykcja Trybunäu ma jedynie charakter uzupe¿niaj¿cy, poniewä w artykule 86 przewiduje obowi¿zek wspó¿pracy. Pozostawia to miejsce na bezkarno¿¿, poniewä zwyczaj mi¿dzynarodowy nakazuje, aby emisariusze pästw korzystali z immunitetów, przywilejów i nietykalno¿ci w tak zwanych pästwach akredytuj¿cych. Co wi¿cej, ta sama Konwencja wiede¿ska o stosunkach dyplomatycznych, która przewiduje wszystkie te korzy¿ci dla dobrej misji dyplomatycznej, przewiduje równie¿ ograniczenia dyplomatyczne, w szczególno¿ci w art. 42. Znaj¿c cechy krajowej normy prawnej, mi¿dzynarodowa norma prawna pomija istnienie tych cech. Wspomniana Konwencja przewiduje sankcje, nie przewiduj¿c ich ze wzgl¿du na zwyczaj mi¿dzynarodowy. Ponadto istniej¿ prawa nieod¿¿cznie zwi¿zane z osob¿ ludzk¿, które nie mog¿ podlegä bezkarno¿ci w przypadku ich naruszenia.