Johann Sebastian Bach: Concertos for 1, 2, 3, 4 Keyboards

Idil Biret maakte al heel vroeg kennis met de muziek van Bach. Toen ze drie jaar oud was, probeerde ze de preludes van Bach uit het Wohltemperierte Klavier, die haar moeder op hun staande piano speelde, op het gehoor te spelen en tekende ze zijn tekening in haar notitieboekje. In haar memoires schrijft Idils moeder, Leman Biret: 'Nadat ze een tijdje naar orkestmuziek op de radio had geluisterd, ontdekte Idil de hoofdmelodie en speelde die dan met één vinger op de piano. Daarna, toen ze vier jaar oud was, speelde ze deze op de piano met twee handen en met de juiste harmonie. De preludes en fuga's van Bach uit het Wohltemperierte Klavier bijvoorbeeld, waar zelfs getalenteerde muzikanten veel tijd voor nodig hadden om ze te bestuderen en uit het hoofd te leren, kreeg Idil in slechts een paar dagen onder de knie na één of twee keer luisteren, waarna ze deze zonder één enkele foute noot speelde.''Toen, op vierjarige leeftijd, speelde haar leraar Mithat Fenmen voor Idil op een 78-toerenplaat van Edwin Fischer de Prelude en Fuga in F mineur uit het Well-Tempered Clavier Book II. Ze zegt dat de muziek van Bach sinds die dag deel uitmaakt van haar leven. In 1946, toen ze vijf jaar oud was, speelde ze het D Mineur Pianoconcert van Bach met een strijkkwartet bij de Ankara Radio, een werk dat vanaf dat moment niet meer weg te denken zou zijn uit haar concertprogramma's. 'De opmerkelijke avond begon met het D Mineur Pianoconcert van J.S. Bach. Het concerto vroeg vanaf de eerste maat om behendige, precieze handigheid van de pianist. Idil Biret nam de uitdaging aan met een verrukkelijke puls die je meesleepte. De manier waarop deze artieste de strikte discipline van de partituur combineert met het vermogen om soevereine vormen op te bouwen is voorbeeldig. Energiek stuwde ze de flankerende Allegro-bewegingen voort en stond ze geconcentreerd stil bij de liedachtige schoonheden van het Adagio.' -Dietrich Wolf, Dresdner Neueste Nachrichten (Duitsland), 1915,90