Jonathan Bree - Don't Call It Love (2 LP)
Uitgelicht
|
44,99 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol
Jonathan Bree’s zesde studioalbum, 'Don’t Call It Love', uitgebracht in 2025, is een dubbel-lp op zwart vinyl die zich verdiept in een erotisch conceptalbum waarin thema’s als seksualiteit en sensualiteit worden verkend. Dit ambitieuze project met 17 nummers bevat samenwerkingen met vrouwen uit de muziek-, film-, fotografie- en danswereld en is Bree’s meest seksueel geladen werk tot nu toe. Het album combineert new wave, indiepop, chamberpop en barokpop en roept een donkere, nostalgische jaren 80-sfeer op die doet denken aan New Order en Siouxsie & The Banshees, met Bree's kenmerkende orkestrale arrangementen versterkt door een grimmige noir-esthetiek, filmische instrumentatie en zijn sombere bariton.Het album bouwt voort op Bree's evolutie van eerdere filmische orkestrale pop naar een zwoele, melancholische bestemming, waarbij glijdende strijkers, celesta, harp en pauken worden gecombineerd met een ""dark Disney""-palet geïnspireerd door Lee Hazlewood en Serge Gainsbourg. De hoes, met in het midden een uitdagende erotische pose van ballerina en cabaretartieste Bella Filbey, zet een provocerende toon, een eerbetoon aan klassieke sensuele beelden, terwijl het Bree's geluid naar een gedurfder, meer popgericht terrein duwt. Dit erotische epos versterkt zijn reputatie als Nieuw-Zeelandse producer die stemmige, met hooks gevulde verhalen over moderne liefde en verlangen creëert.
Jonathan Bree’s zesde studioalbum, 'Don’t Call It Love', uitgebracht in 2025, is een dubbel-lp op zwart vinyl die zich verdiept in een erotisch conceptalbum waarin thema’s als seksualiteit en sensualiteit worden verkend. Dit ambitieuze project met 17 nummers bevat samenwerkingen met vrouwen uit de muziek-, film-, fotografie- en danswereld en is Bree’s meest seksueel geladen werk tot nu toe. Het album combineert new wave, indiepop, chamberpop en barokpop en roept een donkere, nostalgische jaren 80-sfeer op die doet denken aan New Order en Siouxsie & The Banshees, met Bree's kenmerkende orkestrale arrangementen versterkt door een grimmige noir-esthetiek, filmische instrumentatie en zijn sombere bariton.Het album bouwt voort op Bree's evolutie van eerdere filmische orkestrale pop naar een zwoele, melancholische bestemming, waarbij glijdende strijkers, celesta, harp en pauken worden gecombineerd met een ""dark Disney""-palet geïnspireerd door Lee Hazlewood en Serge Gainsbourg. De hoes, met in het midden een uitdagende erotische pose van ballerina en cabaretartieste Bella Filbey, zet een provocerende toon, een eerbetoon aan klassieke sensuele beelden, terwijl het Bree's geluid naar een gedurfder, meer popgericht terrein duwt. Dit erotische epos versterkt zijn reputatie als Nieuw-Zeelandse producer die stemmige, met hooks gevulde verhalen over moderne liefde en verlangen creëert.