Jonathan Bree Don't Call It Love Vinyl LP 2 LP

Jonathan Bree’s zesde studioalbum, 'Don’t Call It Love', uitgebracht in 2025, is een dubbel-lp op zwart vinyl die zich verdiept in een erotisch conceptalbum waarin thema’s als seksualiteit en sensualiteit worden verkend. Dit ambitieuze project met 17 nummers bevat samenwerkingen met vrouwen uit de muziek-, film-, fotografie- en danswereld en is Bree’s meest seksueel geladen werk tot nu toe. Het album combineert new wave, indiepop, chamberpop en barokpop en roept een donkere, nostalgische jaren 80-sfeer op die doet denken aan New Order en Siouxsie & The Banshees, met Bree's kenmerkende orkestrale arrangementen versterkt door een grimmige noir-esthetiek, filmische instrumentatie en zijn sombere bariton.Het album bouwt voort op Bree's evolutie van eerdere filmische orkestrale pop naar een zwoele, melancholische bestemming, waarbij glijdende strijkers, celesta, harp en pauken worden gecombineerd met een "dark Disney"-palet geïnspireerd door Lee Hazlewood en Serge Gainsbourg. De hoes, met in het midden een uitdagende erotische pose van ballerina en cabaretartieste Bella Filbey, zet een provocerende toon, een eerbetoon aan klassieke sensuele beelden, terwijl het Bree's geluid naar een gedurfder, meer popgericht terrein duwt. Dit erotische epos versterkt zijn reputatie als Nieuw-Zeelandse producer die stemmige, met hooks gevulde verhalen over moderne liefde en verlangen creëert.

De mysterieuze, gemaskerde muzikant Jonathan Bree keert terug met zijn nieuwe album Don't Call It Love. Op deze plaat verfijnt de Nieuw-Zeelandse artiest zijn unieke mix van barokpop en donkere romantiek. Het album verkent de complexiteit van moderne relaties, gedragen door Bree's kenmerkende diepe baritonstem. De muziek is rijk aan weelderige strijkersarrangementen en meeslepende melodieën, die samen een filmische en licht melancholische sfeer creëren. Don't Call It Love is een intrigerende luisterervaring vol gelaagde orkestraties en subtiele ironie. De muziek van Jonathan Bree wordt omschreven als chamber pop en baroque pop. Zijn stijl kenmerkt zich door orkestrale arrangementen en invloeden uit de jaren zestig, met vergelijkingen naar artiesten als Scott Walker en The Divine Comedy. Dubbel-LP Uitgebracht op het Lil' Chief label