Jours De Vent
Uitgelicht
|
22,77 |
Naar shop
|
|
22,77 |
Naar shop
|
|
23,41 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Jours De Vent van Pierre Diaz en Trio Zéphyr is een poëtisch album uit 2010 waarin de lyrische sopraansax van Diaz samensmelt met strijkers en vrouwenstemmen. De bezetting bestaat uit Pierre Diaz op sopraansaxofoon, met Trio Zéphyr: Delphine Chomel op viool en zang, Marion Diaques op altviool en zang, en Claire Menguy op cello en zang. De muziek beweegt zich op het grensvlak van hedendaagse jazz en de klassieke traditie, met invloeden uit de moderne kamermuziek en de mediterrane volksmuziek, en ademt een warme, intieme kamermuzikale sfeer. Compositorisch is het album een dialoog tussen de stukken van Pierre Diaz en die van Trio Zéphyr, waardoor een afwisselend en toch homogeen klankbeeld ontstaat. De combinatie van geschreven partijen en improvisatie doet denken aan de vrijheid van de jazz tegenover de structuur van de klassieke kamermuziek, met een sterk verhalend karakter waarin ook de schaduw van de Spaanse Burgeroorlog en Diaz’ familiegeschiedenis doorklinkt. Het resultaat is een meeslepende, cinematografische luisterervaring waarin melodie, klankkleur en subtiele ritmiek centraal staan, en waarin componist en uitvoerenden hoorbaar in elkaars verbeelding opgaan.
Jours De Vent van Pierre Diaz en Trio Zéphyr is een poëtisch album uit 2010 waarin de lyrische sopraansax van Diaz samensmelt met strijkers en vrouwenstemmen. De bezetting bestaat uit Pierre Diaz op sopraansaxofoon, met Trio Zéphyr: Delphine Chomel op viool en zang, Marion Diaques op altviool en zang, en Claire Menguy op cello en zang. De muziek beweegt zich op het grensvlak van hedendaagse jazz en de klassieke traditie, met invloeden uit de moderne kamermuziek en de mediterrane volksmuziek, en ademt een warme, intieme kamermuzikale sfeer. Compositorisch is het album een dialoog tussen de stukken van Pierre Diaz en die van Trio Zéphyr, waardoor een afwisselend en toch homogeen klankbeeld ontstaat. De combinatie van geschreven partijen en improvisatie doet denken aan de vrijheid van de jazz tegenover de structuur van de klassieke kamermuziek, met een sterk verhalend karakter waarin ook de schaduw van de Spaanse Burgeroorlog en Diaz’ familiegeschiedenis doorklinkt. Het resultaat is een meeslepende, cinematografische luisterervaring waarin melodie, klankkleur en subtiele ritmiek centraal staan, en waarin componist en uitvoerenden hoorbaar in elkaars verbeelding opgaan.