Julius Hemphill Dogon Ad (LP)

Julius Hemphills Dogon A.D. is een hoeksteen van de jazz, specifiek een fusie van avant-garde free jazz en diepgewortelde blues en funk. Het album, oorspronkelijk zelf uitgebracht in 1972 op zijn eigen Mbari-label met een beperkte oplage van vijfhonderd exemplaren en later heruitgegeven door Arista/Freedom, ontstond onder barre opnameomstandigheden in een koude studio met defecte apparatuur. Hemphill speelt rauwe alto sax en fluit, ondersteund door Baikida Carroll op trompet, Abdul Wadud op cello en Philip Wilson op drums, wat resulteert in zware grooves met spaarzame bezetting, vrije solo's vol agressie en ongewone meters die een funky, bijna kosmische energie oproepen. De muziek balanceert tussen aardse bluesziel en vooruitstrevende dissonanten, geïnspireerd door de Dogon-creatiemythe, en voelt als een brug tussen katoenvelden en buitenaardse ruimtes. Ondanks sonische imperfecties zoals distortie en ruis van de originele tapes, blijft Dogon A.D. een meesterwerk dat verzamelaars en muzikanten al decennia begeert, met heruitgaven die de originele hoes en noten eerbiedig reproduceren. Het combineert grooves met free thinking, waarbij Waduds cello gitaarachtige akkoorden en passievolle harmonieën creëert, en Wilsons ritmes een schizofreen bluesgevoel注入eert. Hemphills solos bouwen hypnotisch op, vol blazende dissonanten en mantra-achtige herhaling, wat het album tot een tijdloze, bijna accidentele klassieker maakt in de jazzgeschiedenis.

Saxofonist en componist Julius Hemphill leverde in 1972 met Dogon A.D. een grensverleggend meesterwerk af. Het album geldt als een hoeksteen van de New Yorkse loft jazz-scene en overstijgt moeiteloos genreconventies. Hemphill combineert hier de rauwe, expressieve kracht van free jazz met de aardse, onweerstaanbare grooves van funk en blues. De unieke bezetting, met een prominente rol voor de cello in plaats van een traditionele bas, creëert een open en ritmisch complex geluid. Dogon A.D. is een avontuurlijke en tegelijk diep gewortelde luisterervaring. Muzikale stijl: Een invloedrijke mix van avant-garde jazz en free funk, met diepe wortels in de blues. De muziek van Hemphill op dit album vertoont raakvlakken met het werk van tijdgenoten als het Art Ensemble of Chicago en de ritmische vrijheid van Ornette Coleman. 1 LP Heruitgave van het klassieke album uit 1972 Uitgebracht op het label Superior Viaduct