Kandodo K20
Uitgelicht
|
42,10
37,78 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Kandodo’s K20, uitgebracht in 2013 op Thrill Jockey, is het tweede album van Simon Price onder zijn artiestennaam Kandodo, waarop genres als postrock, psychedelische rock, indierock en experimentele muziek met elkaar worden vermengd. Met een speelduur van ongeveer 52 minuten ontvouwt het zich als een reeks vloeiende, door gitaar gedreven soundscapes, gekenmerkt door onophoudelijke oscillatie, wankelende golven van gesmolten Fender Mustang-tonen, en een voelbare anti-teleologie die traditionele richting ontkent terwijl het subtiele spanning en zwaartekracht opbouwt door middel van lichtheid en terughoudendheid.De klanken van de plaat stapelen zich op, ebben weg en wervelen binnen hun eigen vloeibare grenzen, en roepen een hypnagogische onderdompeling op met faseverschuivende wervelingen, verwachtingsvolle hartkloppingen en elementaire accenten zoals trippy pedaalbehandelingen en kustlijnbewegingen die de muziek verdiepen zonder de kern ervan te veranderen. Deze waterige overtuigingskracht verwijst naar een boeddhistisch streven naar innerlijke rust boven externe gebeurtenissen, waarbij de alledaagse voortgang wordt overstegen naar een verzadigend bewustzijnspunt, weergegeven in fosforescerende golven die een alternatief teleologisme onthullen dat trouw is aan één enkel ruimte-tijd-knooppunt.
Kandodo’s K20, uitgebracht in 2013 op Thrill Jockey, is het tweede album van Simon Price onder zijn artiestennaam Kandodo, waarop genres als postrock, psychedelische rock, indierock en experimentele muziek met elkaar worden vermengd. Met een speelduur van ongeveer 52 minuten ontvouwt het zich als een reeks vloeiende, door gitaar gedreven soundscapes, gekenmerkt door onophoudelijke oscillatie, wankelende golven van gesmolten Fender Mustang-tonen, en een voelbare anti-teleologie die traditionele richting ontkent terwijl het subtiele spanning en zwaartekracht opbouwt door middel van lichtheid en terughoudendheid.De klanken van de plaat stapelen zich op, ebben weg en wervelen binnen hun eigen vloeibare grenzen, en roepen een hypnagogische onderdompeling op met faseverschuivende wervelingen, verwachtingsvolle hartkloppingen en elementaire accenten zoals trippy pedaalbehandelingen en kustlijnbewegingen die de muziek verdiepen zonder de kern ervan te veranderen. Deze waterige overtuigingskracht verwijst naar een boeddhistisch streven naar innerlijke rust boven externe gebeurtenissen, waarbij de alledaagse voortgang wordt overstegen naar een verzadigend bewustzijnspunt, weergegeven in fosforescerende golven die een alternatief teleologisme onthullen dat trouw is aan één enkel ruimte-tijd-knooppunt.