Kedi Adamlar

Bol

Koridora ç¿k¿p,-Yard¿m edin, kimse yok mu? diye bä¿rmaya bälad¿m.Sesimin olanca gücüyle bä¿r¿yordum ama ç¿¿l¿klar¿m duyulmuyordu. Sanki karanl¿k bir kuyuya at¿lm¿¿t¿m. Alt kata indi¿imde resepsiyon çal¿¿an¿, yeni gelen mü¿teriyle ilgileniyordu. Ziyaretçi koltuklar¿n¿n oldu¿u bölümde adam¿n biri kad¿n satmakla me¿guldü. Sat¿l¿k etleri iyice görünüp i¿tah kabarts¿n diye aç¿k k¿yafetler giydirilmi¿ iki genç kad¿n, üzgün bir yüzle kurbanl¿k koyun gibi yan yana oturuyorlard¿. Nedense yanlar¿na gitme ihtiyac¿ içinde ayäa kalkt¿m... Kad¿nlar beni görmüyordu. Çok süslü, makyajl¿ olduklar¿ için hemen tan¿yamad¿m. Bunlar benim çocuklar¿md¿. Biri üniversiteye, di¿eri lise son s¿n¿ftaki k¿zlar¿m, mafyan¿n eline dü¿mü¿tü.Öyle bir duygu kaplad¿ ki içimi, sanki yüre¿ime üst üste iki balta darbesi ald¿m. Nefes nefese bä¿ran bir sesle, ellili yälardaki pezevengin bo¿az¿na sar¿ld¿m. Adam¿n üzerine yürüyordum ama ellerim hep bo¿lukta kal¿yordu. Gücüm tükenince dizlerimin üzerine beton zemine çöküp älamaya bälad¿m.Hiç yokmu¿um, kap¿ önünde älayan biri oturmuyormu¿ gibi, resepsiyon görevlisi mü¿terilerle ilgilenmeye, pezevenk k¿zlar¿m¿ satmaya devam etti.Ayäa kalk¿p çocuklar¿m¿n yan¿na gittim. Islak yanaklar¿mla, varl¿¿¿m¿ hissetmeyen evlatlar¿m¿n gözlerinin içine bak¿yordum. Pi¿manl¿k dolu bir sesle onlara,-Özür dilerim yavrular¿m, dedim. Kurtaramad¿m sizi. Bu ülkenin korkunç ¿artlar¿nda nas¿l yäayacä¿m¿ bilemedim. ¿yi bir baba olamad¿m. Kendimle birlikte sizi de ate¿e att¿m. Bir süre daha älayarak dizlerimin üstünde oturmaya devam ettim. ¿çim dayan¿lmaz ac¿larla dolup tä¿yordu. Bir kez daha anlam¿¿t¿m ki dünyada yaln¿zd¿m. Ne kadar bä¿r¿rsam bä¿ray¿m kimse beni duymayacakt¿. Bir süre sonra sedyeye, oradan da ambülansa tä¿nan kendimi gördüm. Sedyedeki varl¿¿¿m nefes alm¿yordu, ama gözlerimden yälar akmaya devam ediyordu.

Amazon

Pagina's: 204, Paperback, Yusuf Solmaz