Kerensheide

Iris werkt de nachten aan de balie van een hotel langs de A2, waar wegploegen inchecken en weer vertrekken zonder gezicht. Ze telt geld, deelt sleutelkaarten uit, zegt fijne avond tegen mannen die haar niets aangaan. Tot een van hen zijn naam noemt en zij weet: dit is degene. Vijftien jaar geleden reed haar moeder een afzetting binnen die niet klopte. Er werd getekend, er werd gezwegen, en iedereen ging door met leven alsof dat ene papier het laatste woord was. Nu staat de man die verantwoordelijk was elke avond aan haar balie, en niemand om haar heen — niet haar tante, niet de jongen die verliefd op haar wordt en toevallig een dossier vindt — weet goed raad met wat ze daarmee moet. Iris houdt haar gezicht in de plooi zoals ze dat altijd doet. Ze reikt de sleutelkaart aan. Ze zegt niets, avond na avond, terwijl de weg onder haar voeten opnieuw wordt geasfalteerd en de tijd tikt naar het moment dat hij vertrekt — voorgoed, met pensioen, buiten bereik.Dit boek is door AI gegenereerd.