Kim Phuc Copsucker
Uitgelicht
|
32,06 |
Naar shop
|
|
32,06 |
Naar shop
|
|
38,35 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Kim Phuc's Copsucker, uitgebracht in 2011, is een punk-lp die de rauwe, explosieve energie van de undergroundscene van Pittsburgh weergeeft. Het album is beïnvloed door punk, postpunk en hardcore en levert een meedogenloze sonische aanval met nerveuze gitaren, hectische drums en zelfverzekerde zang van leadzanger Rob Henry. Het is samengesteld uit jarenlange 7-inch singles en toont de evolutie van de band door bezettingswisselingen, terwijl de oprichters Henry en gitarist Ben Smartnick naast punkveteranen behouden zijn gebleven. Het resultaat is een direct, opstandige plaat die de branie van Black Flag, The Germs en proto-punk uit het Stooges-tijdperk uitstraalt, waarbij metalachtige woede wordt gecombineerd met paranoïde urgentie en sinistere dreiging. Dit debuutalbum weerklinkt met witgloeiende woede en de intensiteit van een live-show, en blijkt ondanks zijn chaotische randjes uiterst luisterbaar. Een strakkere productie polijst het ruwe randje zonder de onstabiele woede-uitbarsting te verwateren die Kim Phuc kenmerkt, waardoor Copsucker een definitief document is van hun tien jaar durende geluid. De nummers pulseren met een beukende snelheid, subtiele melodieën en angstaanjagende teksten, die een soundtrack voor anarchie oproepen tegen een sombere stedelijke achtergrond. Het is een monolithisch statement van punkverering, dat de status van de band in de scene versterkt.
Kim Phuc's Copsucker, uitgebracht in 2011, is een punk-lp die de rauwe, explosieve energie van de undergroundscene van Pittsburgh weergeeft. Het album is beïnvloed door punk, postpunk en hardcore en levert een meedogenloze sonische aanval met nerveuze gitaren, hectische drums en zelfverzekerde zang van leadzanger Rob Henry. Het is samengesteld uit jarenlange 7-inch singles en toont de evolutie van de band door bezettingswisselingen, terwijl de oprichters Henry en gitarist Ben Smartnick naast punkveteranen behouden zijn gebleven. Het resultaat is een direct, opstandige plaat die de branie van Black Flag, The Germs en proto-punk uit het Stooges-tijdperk uitstraalt, waarbij metalachtige woede wordt gecombineerd met paranoïde urgentie en sinistere dreiging. Dit debuutalbum weerklinkt met witgloeiende woede en de intensiteit van een live-show, en blijkt ondanks zijn chaotische randjes uiterst luisterbaar. Een strakkere productie polijst het ruwe randje zonder de onstabiele woede-uitbarsting te verwateren die Kim Phuc kenmerkt, waardoor Copsucker een definitief document is van hun tien jaar durende geluid. De nummers pulseren met een beukende snelheid, subtiele melodieën en angstaanjagende teksten, die een soundtrack voor anarchie oproepen tegen een sombere stedelijke achtergrond. Het is een monolithisch statement van punkverering, dat de status van de band in de scene versterkt.