Koempels

Corrie kent iedereen in dit huis bij hun tabletten en hun stoel aan tafel. Ze weet wie zijn bord meeneemt naar de gang, wie tellend door de middag komt, wie een doosje onder een theedoek verstopt. Als de heemkundevereniging aanklopt voor een gesprek over de mijn – een uur, op band, voor het archief – lijkt het maar een vraag onder vele die dit huis binnenkomen en weer weggaan. Maar sommige dingen liggen al vijftig jaar op een vensterbank, tussen twee ruiten in. Een koperen penning met een nummer erin geslagen. Een brief die nooit in de trommel is beland maar in een la, onder een rozenkrans. Een naam die op een lijst stond en er met één pennenstreep weer af ging. Wim heeft alles gehoord in dat kantoor, destijds, met zijn schrift op schoot. Fien heeft vijftig jaar gezegd wat haar man is aangedaan. Mia zwijgt al even lang over wat ze zelf weet – en over wat zijzelf heeft gedaan om dat zwijgen mogelijk te maken.Dit boek is door AI gegenereerd.