Kronieken uit het Verleden

Bol

Wanneer de dood van zijn vader en een obsessieve liefde zijn werkelijkheid ontregelen, raakt een schrijver verstrikt in kronieken, digitale dialogen en machinaties waarin niets is wat het lijkt. “Verleden nacht was het duister zwarter en dieper dan het zwart van nachten diep en oceanen zwart.” In ‘Kronieken uit het Verleden’ begeeft de lezer zich van meet af aan op glad ijs. Het verhaal verstrengelt zich zoals DNA overheen Machinaties, literaire kuiperijen die alsmaar dieper in de tijd terugkeren – en Kronieken, een virtuele dialoog die de Machinaties chronologisch in werking stellen. Altegader vormen beide, we citeren: “het zwarte gat, de blinde vlek en daarom de allesomvattende singulariteit van een in zichzelf terugkerend multiversum dat op haar beurt uit parallelle zij het intrinsiek verstrengelde werelden bestaat – de alfa en omega zo men wil: begin én einde oftewel oorzaak en gevolg, gesmeed tot een dubbele helix die als een vicieuze cirkel eeuwig in zichzelf terugkeert en alles en iedereen verteert, zichzelf inbegrepen.” De naderende dood van de vader van de schrijver en diens groeiende liefde/ obsessie voor een briljant “sterrenkind” tekenen de immer vervagende contouren van een zich met rasse schreden digitaliserende wereld die op het punt staat ontheemd te worden – de vraag is door wie of... wat? Niets is wat het lijkt. Of, in de bewoording van de schrijver zelf: “Door te lachen als een sperwer leidt de koekoek de karekiet af.” Iedereen is welkom.

Bruna

“Verleden nacht was het duister zwarter en dieper dan het zwart van nachten diep en oceanen zwart.” In ‘Kronieken uit het Verleden’ begeeft de lezer zich van meet af aan op glad ijs. Het verhaal verstrengelt zich zoals DNA overheen Machinaties, literaire kuiperijen die alsmaar dieper in de tijd terugkeren – en Kronieken, een virtuele dialoog die de Machinaties chronologisch in werking stellen. Altegader vormen beide, we citeren: “het zwarte gat, de blinde vlek en daarom de allesomvattende singulariteit van een in zichzelf terugkerend multiversum dat op haar beurt uit parallelle zij het intrinsiek verstrengelde werelden bestaat – de alfa en omega zo men wil: begin én einde oftewel oorzaak en gevolg, gesmeed tot een dubbele helix die als een vicieuze cirkel eeuwig in zichzelf terugkeert en alles en iedereen verteert, zichzelf inbegrepen.” De naderende dood van de vader van de schrijver en diens groeiende liefde/ obsessie voor een briljant “sterrenkind” tekenen de immer vervagende contouren van een zich met rasse schreden digitaliserende wereld die op het punt staat ontheemd te worden – de vraag is door wie of... wat? Niets is wat het lijkt. Of, in de bewoording van de schrijver zelf: “Door te lachen als een sperwer leidt de koekoek de karekiet af.” Iedereen is welkom.

Boekenwereld

“Verleden nacht was het duister zwarter en dieper dan het zwart van nachten diep en oceanen zwart.” In 'Kronieken uit het Verleden' begeeft de lezer zich van meet af aan op glad ijs. Het verhaal verstrengelt zich zoals DNA overheen Machinaties, literaire kuiperijen die alsmaar dieper in de tijd terugkeren - en Kronieken, een virtuele dialoog die de Machinaties chronologisch in werking stellen. Altegader vormen beide, we citeren: “het zwarte gat, de blinde vlek en daarom de allesomvattende singulariteit van een in zichzelf terugkerend multiversum dat op haar beurt uit parallelle zij het intrinsiek verstrengelde werelden bestaat - de alfa en omega zo men wil: begin én einde oftewel oorzaak en gevolg, gesmeed tot een dubbele helix die als een vicieuze cirkel eeuwig in zichzelf terugkeert en alles en iedereen verteert, zichzelf inbegrepen.” De naderende dood van de vader van de schrijver en diens groeiende liefde/ obsessie voor een briljant “sterrenkind” tekenen de immer vervagende