Kwestia z¿a u Jeana Jacques'a Rousseau: Od rozpaczy do politycznego optymizmu

Refleksja ta radykalnie wskazuje na ontologiczne przeznaczenie z¿a w lokomocji my¿li politycznej, opartej na archeologii my¿li Jeana-Jacques'a Rousseau. Mieszkaniec Genewy daje jasno do zrozumienia, ¿e z¿o nie jest cz¿¿ci¿ naszej naturalnej cywilizacji, ale jest raczej wynikiem spöecznego upadku cz¿owieka poprzez koronacj¿ nowoczesnöci. Tym samym, w obliczu apoteozy rozpaczy wynikaj¿cej z zawrotnej spirali z¿a w spöecze¿stwie, Rousseau formu¿uje alternatyw¿ umowy spöecznej i opowiada si¿ za powstaniem prawowitego miasta, postawionego pod znakiem absolutnej suwerennöci ludu-króla. Prowadzi to jednak do demokratycznego pastiszu, któremu podporz¿dkowujemy magiczne remedium Arysto-demokracji. W zwi¿zku z tym przysz¿ö¿ demokracji le¿y w demokracji przysz¿öci, demokracji, która zapewnia prymat znaczenia i pierwsze¿stwo prawa moralnego wokó¿ paradygmatycznej koncepcji demokracji Arystotelesa.