Laatste schot van een huzaar

Bol Partner

Op mju thuisreis als zeevarende, met de MS. Neder bhro, werd ik afgelost in de haven van Lissabon. Met het vliegtuig van ‘Martin Air Charter’ OA, vlogen wij naar Schiphol. Na vier uur vliegen kwamen we op Schiphel aan. Van de eerste piloot hadden we gehoord, dat de KMAR aan boord van het vliegtuig Kwam, oem met enkele jongens te spreken die in dienst moesten voor hun eerste oefening. Door de vernieuwing van de CAO voor zeevarenden (meer vrije dagen) was ik, voordat ík op reis ging. te lang thuis geweest met verlof, net als enkele andere jongens. In de nieuwe situatie was mijn koopvaardijregeling komen te vervallen. Ik diende alsnog mijn dienstplicht te vervullen. Een wachtmeester van de KMAR stapte bij aankomst op Schiphol het \liegtuig binnen. Meldde zich bij de gezagvoerder en vertelde dat enkele van zijn passagiers hun monsterboekje moesten inleveren, tot die tijd mecht niemand het toestel verlaten. Een van die passagiers die zijn monsterboehje moest inleveren was ik. De wachtmeester van de KMAR was heel vriendelijk en vertelde dat ik. als ik mijn monsterboekje niet wilde inleveren, direct naar de kazere werd gebracht. Werkte ik mee om mijn monsterboekje af te geven, dan werd ik na drie maanden opgeroepen om mijn dienstplicht te vervullen. In deze nieuwe situatie was het voor mij onmogelijk geworden om weer aan te monsteren voor een nieuwe reis op een koopvaardijschip. Hah erwege de tweede maand van mijn verlof ontving ik een oproep van het Ministerie van Defensie, om me te melden op de Willem III-kazerne (cavalerieschool in Amersfoort) voor het vervullen van mijn dienstplicht. Op 14 mei moest ik met de eerste reisgelegenheid naar de kazerne en me daar aanmelden voor 13.00 uur. Gelukkig lag de cavaleriekazerne niet ver weg van de woonplaats van mijn verloofde. zij woonde in Soest. Dat was een prettige bijkomstigheid. Voor hetzelfde geld was ik in Winschoten geplaatst, ver weg van huis. Mijn moeder was blij dat ik voorlopig niet meer ging varen. Zij kon er niet tegen dat ik maanden van huis was, soms wel een jaar. Ik was ingedeeld in de lichting 64-3, met legernummer: 42.11.16.403. De grote dag was aangebroken om naar Amersfoort te vertrekken, mijn tas met toiletspullen had ik al klaarstaan. Verder hoefde ik niets mee te nemen. Het onderdeel cavalerie zware tanks stond mij wel aan. Van Defensie had ik vrij vervoer gekregen, voor de bus en de trein naar Amersfoort.

Maanval.nl

Laatste schot van een Huzaar, waar gaat het boek over?‘Laatste schot van een Huzaar’ is hét lifestyleboek voor elke dag. Als 17-jarige probeerde Cees de Vries onder de dienstplicht uit te komen door te gaan varen. Na twee jaar werd hij alsnog opgeroepen om zijn dienstplicht te vervullen. Tijdens zijn diensttijd kwam Cees de liefde van zijn leven tegen. Zij wilde echter geen zeemansvrouw worden en dus tekende Cees voor zes jaar als Kvv’er, wachtmeester/managemeester bij de cavalerie. In de jaren zestig maakte Cees van heel nabij de koude oorlog mee en moest aan veel NATO-oefeningen aan de Oost-Duitse grens deelnemen. Ondanks de erbarmelijk leef- en werkomstandigheden op kazerne de ‘Boskamp’ is dit één van zijn mooiste periode in zijn diensttijd geweest. Over de auteur Cees de Vries "Ik ben geboren in 1942, tijdens de oorlog in Nieuwer-Amstel vlakbij Schiphol. Deze omgeving werd in die tijd zwaar gebombardeerd. Sinds 1970 woon ik met mijn vrouw en drie kinderen in Zeist. Ik ben nog steeds gefascineerd door de geschiedenis van WOII. Na mijn pensioen ben ik over deze leef- en werkomstandigheden gaan schrijven. Ondanks alles is dit een van mijn mooiste periode in mijn leven geweest." Meer informatie ISBN 9789461769480 Editie 1 Hoofdauteur Cees de Vries Taal Nederlands Bindwijze Paperback / softback Releasedatum 27 april 2012 Aantal pagina's 254 Uitgever BoekScout BV NUR 402 - Waargebeurde verhalen Bijgewerkt op 31-03-2026, 20:38:22