Labirinti Armonici Bonporti: Sonatas Op.6 For 2 Violins And B.C. (CD)

Deel 4 van een veelgeprezen overzicht van Bonporti's muziek bereikt Op.6, misschien wel de meest over het hoofd geziene schat in de output van de 'gentleman uit Trento'. Dit was de bijnaam die Francesco Antonio Bonporti (1672 - 1749) zichzelf gaf. Hij werd geboren in de Noord-Italiaanse stad en maakte carrière als musicus in de omliggende regio voordat hij stierf in Padova. De Opus 6 verzameling triosonates werd gepubliceerd in 1705 en opgedragen aan de Romeinse prins Carlo Colonna, die als zijn beschermheer een centrale rol had gespeeld in de carrière van de jonge Händel. Misschien is het relatief verwaarloosd vanwege de relatief archaïsche vorm: in 1705 was een verzameling triosonates een eerbetoon aan het verleden, een soort overgangsritueel dat elke jonge componist van aanzien moest doorlopen, voordat hij overging naar de meer openlijk indrukwekkende en veeleisende genres van concerto en solosonate. Het was onvermijdelijk dat de Op.1 verzameling triosonates van Arcangelo Corelli model stond voor elke componist uit Bonporti's tijd. Bonporti's Op.6 is een waardige opvolger. Alle tien sonates zijn gearrangeerd in een driedelige vorm, meestal beginnend met een Prelude en dan een paar barokdansen: courantes, gigues, gavottes en sarabandes, hoewel nu zo gestileerd dat ze ver verwijderd zijn van hun oorspronkelijke doel. Deze enigszins minimalistische vorm van triosonate maakt geen gebruik van de theatrale middelen die in sommige Italiaanse kamermuziek uit die tijd te horen waren; er is zelfs een gevoel van melancholische terughoudendheid in Bonporti's taal in Op.6, alsof hij naar een expressieve vrijheid streefde die in latere opusnummers naar voren komt. Deze spanning wordt echter in balans gehouden en gegoten in een harmonische taal van delicaat geplaatste suspensies die een hoogtepunt bereiken in de chromatische openingsprelude van de Zevende Sonate. In zijn recensie van Bonporti's Op.2 Sonates op Brilliant Classics met Labirinti Armonici (95718) concludeerde Raymond Tuttle in Fanfare: 'Deze uitvoeringen zijn uitstekend, met een ideale balans tussen energie en sierlijkheid... Ik kan niets slechts bedenken om te zeggen over deze sonates en deze uitvoeringen. Deze schijf heeft mijn nieuwsgierigheid naar Bonporti gewekt, en ik denk dat dat aanbeveling genoeg is.'