leven en laten

Arthur Ophof had zich het leven toch anders voorgesteld. In plaats van spectaculaire reizen naar verre landen staat hij vier keer in de week in de file tussen Purmerend en Breukelen. Zijn uitgebluste, kinderloze huwelijk en zijn autovrije hofje voor de deur kenmerken een rustige routine waar hij juist tegenaan loopt. Hij wordt vijftig en voelt de tijd dringen, totdat zijn werkgever hem onverwacht moet ontslaan en hij uit een riante ontslagvergoeding perspectieven krijgt op een geheel nieuw leven. De verhalen van zijn vrijdagmiddagen met drie vrienden vormen het enige lichtpunt in de week. Het verhaal onderzoekt waar het toe leidt wanneer het gewone bestaan onverwacht wender wordt, en hoe veranderingen onverwachte mogelijkheden kunnen openen. De pers omschrijft de toon als ironisch en met scherpe observaties van menselijk gedrag, en wijst op de combinatie van moderne levensobservaties en intieme intermezzo’s van de vrouw van de hoofdpersoon. Het boek biedt een relativerende kijk op het dagelijks leven vol kleine beslommeringen en hoopvolle wendingen.

Inhoud

Arthur Ophof heeft zich zijn leven anders voorgesteld dan reizen naar verre oorden; hij pendelt vier keer per week tussen Purmerend en Breukelen. Zijn huwelijkse situatie is uitgeblust en kinderloos, en hij woont in een autovrij hofje. Op vijftigjarige leeftijd dringt de tijd. Na ontslag en een royale ontslagvergoeding ontstaan er onverwachte perspectieven op een nieuw leven. De vrijdagmiddagen met drie vrienden vormen het lichtpunt van de week, terwijl hij zoekt naar invulling van de komende jaren.

Ontvangst

• „De ironische toon en de even scherpe als geestige observaties van menselijk gedrag zijn weer volop aanwezig.’
• „De nieuwe Hendrik Groen boeit, mede door de observaties van modern leven en de intermezzo’s van de vrouw van de hoofdpersoon.’
• „In Ophofs relativerende levenshouding herkennen we toch veel van Hendrik Groen.”