London Mozart Players, Matthias Bamert Gossec: Symphonies (CD)

De eerste twee symfonieën hier komen uit een set van zes, gepubliceerd in 1761 of 1762 als Op.5. Ze bestaan allemaal uit vier delen en Symfonie nr. 2 in Es is geschreven voor strijkers, twee fluiten, twee klarinetten en twee hoorns. Het begint met een melodieus Allegro moderato in sonatevorm. De twee middelste delen zijn een korte Romanza in ternaire vorm en een Menuet met trio. De finale is een druk rondo met een minore episode. Symfonie nr.3 in D groot is geschreven voor strijkers, twee fluiten en twee hoorns. Het eerste deel lijkt in de meeste opzichten op dat van nr. 2, maar heeft een korte, langzame inleiding en eindigt rustig. Het tweede deel is een waardig Adagio voor strijkers alleen, gevolgd door een Menuet en Trio. De laatste is een compact mono-thematisch Allegro in sonatevorm in de wervelende 12/8 maat van een tarantella, waarvan de dynamische verrassingen de Manheim kenmerken benadrukken die in het eerste deel werden gesuggereerd. De volgende twee symfonieën komen uit de reeks van zes die in 1769 werd gepubliceerd als Op.12, die allemaal terugkeren naar Gossec's oorspronkelijke (Op.3) patroon van drie delen; beide zijn genoteerd voor strijkers en hoorn- en hoboparen. De Symfonie in Es, Op.12 Nr.5, begint met een langzame inleiding (Lamentabile) gevolgd door een doelgericht sonatevormig Presto con furia. Dit wordt gevolgd door een elegisch Andante moderato in C mineur. De finale is in sonatevorm met een pittig 6/8 'jagend' ritme. De Symfonie Op.12 Nr.6 heeft een uitzonderlijk helder en melodieus eerste deel met minstens vier thema's. Het langzame deel is teder en lyrisch. Het tedere, lyrische langzame deel valt op door zijn welsprekende schrijfwijze voor gedempte strijkers en wordt gevolgd door een finale in binaire vorm. De laatste van de vijf symfonieën op dit album is de laatste en dateert waarschijnlijk uit 1776 of eerder. Het heeft helemaal niet het gevoel van een symfonie: het eerste deel is als een verlengde triomfmars, het tweede als een treurmars en het derde (Presto, 3/8) een zorgeloze finale.