Loneliness Road
Uitgelicht
|
19,21 |
Naar shop
|
|
19,21 |
Naar shop
|
|
21,36 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Loneliness Road is een jazzalbum dat in 2017 werd uitgebracht door pianist Jamie Saft, bassist Steve Swallow en drummer Bobby Previte, met gastvocalen van Iggy Pop op drie nummers. Het album, uitgevoerd als een hecht pianotrio op het label RareNoise, bevat Safts melodieuze originele composities, gebracht met subtiele gevoeligheid, relaxte coolheid en momenten van uitgebreide improvisatie die de essentie van de melodie vooropstellen. De muziek is geïnspireerd door Amerikaanse invloeden zoals Bob Dylan, Pharoah Sanders en Bill Evans, en combineert jazztraditie met rockelementen in een organische, intieme reis die gekenmerkt wordt door warmte, oprechtheid en moeiteloos samenspel tussen de muzikanten. Recensenten prijzen de sympathieke grooves en spontane eerste opnames van het trio, die een uitnodigend geluid creëren dat etherische schoonheid, melancholie en diepe emotie oproept zonder avant-gardistische overdaad. Iggy Pop's rauwe, schorre, existentiële croons voegen een post-punk cabaretvibe toe, die naadloos past in de stemmige, modale sfeer die doet denken aan Alice Coltrane of Leonard Cohen. Verre van een gimmick, levert de samenwerking toegankelijke, superieure jazz op met oprechte diepgang, die opvalt door zijn natuurlijkheid en rustige zelfverzekerdheid.
Loneliness Road is een jazzalbum dat in 2017 werd uitgebracht door pianist Jamie Saft, bassist Steve Swallow en drummer Bobby Previte, met gastvocalen van Iggy Pop op drie nummers. Het album, uitgevoerd als een hecht pianotrio op het label RareNoise, bevat Safts melodieuze originele composities, gebracht met subtiele gevoeligheid, relaxte coolheid en momenten van uitgebreide improvisatie die de essentie van de melodie vooropstellen. De muziek is geïnspireerd door Amerikaanse invloeden zoals Bob Dylan, Pharoah Sanders en Bill Evans, en combineert jazztraditie met rockelementen in een organische, intieme reis die gekenmerkt wordt door warmte, oprechtheid en moeiteloos samenspel tussen de muzikanten. Recensenten prijzen de sympathieke grooves en spontane eerste opnames van het trio, die een uitnodigend geluid creëren dat etherische schoonheid, melancholie en diepe emotie oproept zonder avant-gardistische overdaad. Iggy Pop's rauwe, schorre, existentiële croons voegen een post-punk cabaretvibe toe, die naadloos past in de stemmige, modale sfeer die doet denken aan Alice Coltrane of Leonard Cohen. Verre van een gimmick, levert de samenwerking toegankelijke, superieure jazz op met oprechte diepgang, die opvalt door zijn natuurlijkheid en rustige zelfverzekerdheid.