Loyle Carner Not Waving But Drowning

Bol Partner

Not Waving, But Drowning is het tweede studioalbum van Loyle Carner, uitgebracht op LP en behorend tot het genre hiphop met sterke invloeden van jazz en soul. Het album kenmerkt zich door Carner’s persoonlijke, introspectieve benadering en zijn warme, melancholische sound. Loyle Carner distantieert zich van de typische Britse grime en richt zich op poëtisch verwoorde thema’s als volwassen worden, familiebanden, liefde, verlies en mentale gezondheid. Zijn vloeiende rapstijl, vaak gedragen door jazzy beats en vintage soultonen, geeft het album een intieme sfeer. Het album biedt ruimte voor kwetsbaarheid en reflectie, waarbij Carner openhartig zijn ervaringen en emoties deelt. Zo verwerkt hij de relatie met zijn moeder, rouw om het verlies van zijn vader en zijn zoektocht naar identiteit. Dit komt bijvoorbeeld tot uiting in de afsluitende track 'Dear Ben', waarin Carner’s moeder een ontroerend gedicht voorleest, en in 'Looking Back', waar hij de complexiteit van zijn gemengde afkomst en het omgaan met zijn verleden onderzoekt. De titeltrack 'Not Waving, But Drowning' verwijst naar het gelijknamige gedicht van Stevie Smith en vormt een metafoor voor mensen die zich verloren voelen in het leven, ondanks de schijn van controle aan de buitenkant. De productie op het album is organisch en zorgvuldig samengesteld, met bijdragen van getalenteerde artiesten als Sampha en Tom Misch. 'Loose Ends', met Jorja Smith, behoort tot de opvallende samenwerkingen: de soepele muzikale versmelting benadrukt de kracht van verbondenheid en samenspel. Ook 'Ottolenghi', met Jordan Rakei, springt eruit door de warme melodielijn en thematische luchtigheid, en 'Angel', met Tom Misch, biedt een frisse, melodieuze tegenhanger binnen het verder ingetogen album. Not Waving, But Drowning is een volwassen en gelaagde plaat, waarop Carner in vijftien tracks zijn persoonlijke levenslessen en kwetsbaarheden deelt. Het resultaat is een eerlijk en verbindend document dat ruimte biedt voor zowel hoop als rouw, en dat Carner’s groei als artiest en mens weerspiegelt. Het album brengt jazz, soul en old-school hiphop samen tot een eigenzinnige, eigentijdse Britse sound. Het verscheen in het tweede decennium van deze eeuw en bewijst dat Carner zich met dit werk nadrukkelijk heeft onderscheiden binnen de moderne, introspectieve hiphop.

Productpine

Ontdek het tweede studioalbum van Loyle Carner, Not Waving But Drowning, een meesterwerk dat de grenzen van hiphop verkent met invloeden van jazz en soul. Dit album biedt een unieke luisterervaring, waarin Carner zijn persoonlijke verhalen en emoties op een poëtische manier deelt. Met zijn warme, melancholische sound en introspectieve teksten, nodigt hij je uit om na te denken over thema's als volwassenheid, familie, liefde en mentale gezondheid. Laat je meevoeren door de krachtige nummers die de kwetsbaarheid van het leven vastleggen. De belangrijkste kenmerken van Not Waving But Drowning zijn de gelaagdheid en de emotionele diepgang. De samenwerking met artiesten zoals Sampha en Tom Misch voegt een extra dimensie toe aan de tracks, terwijl de jazzy beats en vintage soultonen een intieme sfeer creëren. De afsluitende track 'Dear Ben' is een ontroerende ode aan Carner's moeder, terwijl 'Looking Back' de complexiteit van zijn afkomst onderzoekt. De titeltrack, geïnspireerd door het

Records on Vinyl

Op zijn tweede album, Not Waving, But Drowning, toont de Britse rapper en dichter Loyle Carner zich opnieuw een meesterverteller. Vernoemd naar een gedicht van zijn grootvader, is dit een diep persoonlijk en warm album. Carner rapt met de flow van een poëet over de belangrijke zaken in het leven, zoals familie, vriendschap en opgroeien. Hij schuwt de grote materialistische thema's en focust juist op de intieme, alledaagse observaties. De productie is doordrenkt van jazzy samples en relaxte beats, wat perfect aansluit bij zijn bedachtzame en gevoelige teksten. Muzikaal beweegt het album zich in de Britse hiphop, met duidelijke invloeden uit jazz-rap en conscious hiphop. De stijl is te omschrijven als laid-back en introspectief, waarbij de nadruk ligt op de lyrische verhalen en de kalme, vloeiende voordracht van Carner. 1 LP Standaard zwarte persing