Luca Pincini, Gilda Buttà, Paolo Zampini Absolutely... Ennio Morricone II: Original Arrangements And Music for Cello, Flute Piano (CD)

Absolutely…Morricone II (Original Arrangements And Music For Cello, Flute And Piano) is een album van Luca Pincini, Gilda Buttà en Paolo Zampini dat het werk van componist Ennio Morricone in het kader van kamer- en concertzaalversies presenteert. Het album valt binnen het klassieke genre, waarin Morricone’s melodieën en karakteristieke harmonieën een nieuwe diepte krijgen door unieke arrangementen voor cello, fluit en piano. De artiesten geven een eigen interpretatie die zowel de lyrische als de meer abstracte kanten van Morricone’s composities blootlegt. Het album verscheen op CD. De muzikale inhoud van Absolutely…Morricone II biedt een diverse blik op Morricone’s oeuvre. Niet alleen worden bekende filmmuziekstukken herzien, ook bevat het album composities die Morricone oorspronkelijk niet voor film schreef. Dit wordt aangeduid als 'absolute muziek', waarbij de werken losstaan van beeld en cinematic context en hun autonomie als puur muzikale werken benadrukken. In deze setting komen de subtiele nuancen van cello, fluit en piano tot uiting, met een focus op ingetogen melodiek, sfeer en soms ook een onverwachte atonaliteit. Enkele tracks die op het album voorkomen zijn het weemoedige 'Gabriel’s Oboe', het lyrische 'Metti Una Sera a Cena' en 'Nuovo Cinema Paradiso'. Deze stukken horen tot de bekendste thema’s van Morricone, en krijgen door de uitgekiende instrumentale bezetting een intiem karakter, waarbij de expressiviteit van de cello en de warme zanglijnen van de fluit centraal staan, ondersteund door het subtiele pianospel. Het album is uitgebracht in het jaar 2024 en bevestigt de aanhoudende relevantie van Morricone’s muziek buiten de oorspronkelijke filmcontext. Door de keuze voor arrangementen en instrumentatie wordt de veelzijdigheid van zijn composities benadrukt, waarbij zowel de ingetogen als de meer complex-avantgardistische aspecten aan bod komen. Deze uitvoering is niet alleen een eerbetoon aan Morricone, maar ook een verkenning van de grenzen tussen klassieke muziek en de emotionele kracht van filmmelodieën.