Magnetic Fields The Wayward Bus / Distant Plastic Trees (CD)
Uitgelicht
|
23,43
18,80 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
The Wayward Bus / Distant Plastic Trees is een dubbel-cd van The Magnetic Fields, uitgebracht in de jaren negentig en bestaande uit hun eerste twee studioalbums. Beide albums vallen binnen het genre indie pop en kenmerken zich door eigenzinnige productie en melancholieke sfeer. Distant Plastic Trees, met Susan Anway als zangeres, heeft een minimalistische en synthesizergerichte sound die wordt omschreven als "intentionally small" en beïnvloed door acts als Young Marble Giants. De productie werd hoofdzakelijk verzorgd met digitale synthesizers en drumcomputers, wat resulteert in een sobere maar karakteristieke klankkleur. The Wayward Bus borduurt hier deels op voort, maar bevat meer variatie door de toevoeging van diverse akoestische instrumenten en gastmuzikanten. De eerste helft van het album wordt vaak gezien als een pastiche op de Phil Spector-producties, terwijl de rest een breder muzikaal palet laat horen. Beide albums worden gedragen door de licht afstandelijke, expressieve zang van Anway en de unieke, soms ironische teksten van Stephin Merritt. Deze dubbel-cd vangt het vroege geluid van The Magnetic Fields op een moment van experiment en transitie, en geldt als invloedrijk binnen de indiepopscene van die periode.
Vergelijk aanbieders (1)
The Wayward Bus / Distant Plastic Trees is een dubbel-cd van The Magnetic Fields, uitgebracht in de jaren negentig en bestaande uit hun eerste twee studioalbums. Beide albums vallen binnen het genre indie pop en kenmerken zich door eigenzinnige productie en melancholieke sfeer. Distant Plastic Trees, met Susan Anway als zangeres, heeft een minimalistische en synthesizergerichte sound die wordt omschreven als "intentionally small" en beïnvloed door acts als Young Marble Giants. De productie werd hoofdzakelijk verzorgd met digitale synthesizers en drumcomputers, wat resulteert in een sobere maar karakteristieke klankkleur. The Wayward Bus borduurt hier deels op voort, maar bevat meer variatie door de toevoeging van diverse akoestische instrumenten en gastmuzikanten. De eerste helft van het album wordt vaak gezien als een pastiche op de Phil Spector-producties, terwijl de rest een breder muzikaal palet laat horen. Beide albums worden gedragen door de licht afstandelijke, expressieve zang van Anway en de unieke, soms ironische teksten van Stephin Merritt. Deze dubbel-cd vangt het vroege geluid van The Magnetic Fields op een moment van experiment en transitie, en geldt als invloedrijk binnen de indiepopscene van die periode.