Man Forever Pansophical Cataract
Uitgelicht
|
30,18 |
Naar shop
|
|
30,18 |
Naar shop
|
|
44,08
36,72 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Pansophical Cataract van Man Forever, uitgebracht in 2012, is een experimenteel, op drums gericht album van drummer John Colpitts, ook bekend als Kid Millions van de band Oneida. Door tribale ritmes, hypnotische loops en ritueel beukwerk te combineren, laat het album zich niet gemakkelijk in een genre indelen, maar neigt het naar experimentele rock met esoterische, sjamanistische invloeden die door herhaling en microvariaties in klankkleur veranderde bewustzijnstoestanden oproepen. De LP bevat uitgebreide stukken die zich geleidelijk opbouwen van tom-tom-pulsen en eenvoudige drumopstellingen tot overweldigende crescendo's, waarbij wazige, zwaar bewerkte gitaren en mysterieuze bastonen worden geïntegreerd voor een shoegaze-achtige intensiteit. Het album is niet geschikt om op de achtergrond te beluisteren, maar vraagt om volledige onderdompeling en komt het best tot zijn recht op hoog volume om de fysieke kracht van het meedogenloze drumwerk te voelen, vergelijkbaar met de percussieprojecten van Boredoms of de feedback-experimenten van Lou Reed, maar dan uitsluitend gericht op drums. Meer rockgericht dan moderne klassieke muziek, maar verre van conventionele rock, beloont het album aandachtig luisteren met zijn innovatieve lagen, terwijl het de luisteraars overspoelt met tsunami-achtige geluidsgolven, waardoor het een onverschrokken verkenning is van de oerkracht van ritme.
Pansophical Cataract van Man Forever, uitgebracht in 2012, is een experimenteel, op drums gericht album van drummer John Colpitts, ook bekend als Kid Millions van de band Oneida. Door tribale ritmes, hypnotische loops en ritueel beukwerk te combineren, laat het album zich niet gemakkelijk in een genre indelen, maar neigt het naar experimentele rock met esoterische, sjamanistische invloeden die door herhaling en microvariaties in klankkleur veranderde bewustzijnstoestanden oproepen. De LP bevat uitgebreide stukken die zich geleidelijk opbouwen van tom-tom-pulsen en eenvoudige drumopstellingen tot overweldigende crescendo's, waarbij wazige, zwaar bewerkte gitaren en mysterieuze bastonen worden geïntegreerd voor een shoegaze-achtige intensiteit. Het album is niet geschikt om op de achtergrond te beluisteren, maar vraagt om volledige onderdompeling en komt het best tot zijn recht op hoog volume om de fysieke kracht van het meedogenloze drumwerk te voelen, vergelijkbaar met de percussieprojecten van Boredoms of de feedback-experimenten van Lou Reed, maar dan uitsluitend gericht op drums. Meer rockgericht dan moderne klassieke muziek, maar verre van conventionele rock, beloont het album aandachtig luisteren met zijn innovatieve lagen, terwijl het de luisteraars overspoelt met tsunami-achtige geluidsgolven, waardoor het een onverschrokken verkenning is van de oerkracht van ritme.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: