Mecano Entre El Cielo Y Suelo (LP)

Entre El Cielo Y El Suelo is het vierde studioalbum van de Spaanse band Mecano en verscheen op LP in de jaren tachtig. Het album markeert een belangrijk moment in de carrière van de band. Met deze plaat slaagden de leden erin om niet alleen in eigen land, maar ook internationaal door te breken. Het album heeft een duidelijke synthpop-signatuur, wat kenmerkend is voor Mecano, maar bevat ook invloeden uit pop en elektronische muziek die typerend waren voor de Spaanse muziekscene van die periode. Het album onderscheidt zich door zijn moderne sound en de combinatie van elektronische instrumenten met de melodieuze zang van Ana Torroja. De teksten behandelen uiteenlopende onderwerpen, van maatschappelijke thema’s tot persoonlijke verhalen, sfeer en emoties. Dit alles wordt ondersteund door de kenmerkende, vaak melancholische klankkleuren waarmee de composities zich onderscheiden. Enkele opvallende tracks uit het album zijn Hijo de la Luna, een ballad die bekend is geworden door zijn mystieke en poëtische tekst en wereldwijd is gecoverd. Me cuesta tanto olvidarte geldt als een van de handelsmerken van Mecano en wordt gekenmerkt door de gevoelige zang en de meeslepende melodie. Een andere bekende track is Cruz de navajas, waarin een dramatisch verhaal wordt verteld dat perfect past bij de expressieve stijl van de band. Entre El Cielo Y El Suelo wordt vaak gezien als het album waarmee Mecano zichzelf opnieuw uitvond en een groot publiek wist te bereiken in zowel Spanje als Latijns-Amerika. De LP laat horen hoe het drietal hun songwriting en productie naar een hoger niveau tilde, met een heldere mix en arrangementen die nu nog modern aanvoelen. Het album onderscheidt zich door een rijpe, uitgewerkte sound en doordachte composities die het succes van Mecano definitief hebben bevestigd. Het genre laat zich het best omschrijven als Spaanse synthpop met nieuwe invloeden van elektronische pop, typisch voor het midden van de jaren tachtig.