Mensenkind

Bas, die zichzelf liever Gert noemt, heeft twee bankjes tot zijn woon- en verblijfplaats. Daarvandaan overziet hij de mensenkinderen die hij een passende naam geeft. De kleine jongen bij de bushalte roept om zijn aandacht. Bas, noemt hij hem. Mike en Stef hebben hem nodig, maar alleen als het echt niet anders kan. Ondertussen heeft hij ook zijn handen vol aan zichzelf… Eleonora woont eenzaam in haar appartement. Dagelijks denkt ze aan haar kleine buurjongen van destijds. De gehorige scheidingsmuren lieten geluiden door waarvoor zij liever haar oren sloot. Eleonora dacht het middel voor zijn redding gevonden te hebben, geïnspireerd door de woorden van haar Meester: ‘Voor zoveel gij dit één van deze Mijn minste broeders gedaan hebt, zo hebt gij dat Mij gedaan.’ Maar inmiddels is het al dertig jaar geleden dat haar buurjongetje verdween. Was haar plan van destijds zinloos? Een ontroerend verhaal over het leven op straat, mishandeling, eenzaamheid, maar ook over reddende liefde en ontferming voor mensenkinderen. De werkelijkheid – en de kern van dit boek – hoor je door de woorden van Bas heen. We zijn allemaal mensenkinderen, of je nu in een huis woont of op straat.–Ramiro Munoz (ervaringsdeskundige, Stichting Ontmoeting)

Mensenkind vertelt het aangrijpende verhaal van Bas, die zijn leven op straat leidt en Eleonora, die terugdenkt aan haar verdwenen buurjongen. Het boek verkent thema's als mishandeling, eenzaamheid en de kracht van liefde, terwijl het diepgaand inzicht biedt in de menselijke ervaring door de ogen van hen die aan de rand van de maatschappij leven.