Messiaen: Vingt Regards Sur L'enfant Jésus/...

Het derde deel van Ciro Longobardi's Messiaen, na het universele kritische succes van de delen 1 & 2, richt zich op de meest geliefde pianocyclus van de componist. Met zijn Piano Classics-collectie van de Préludes, Quatre Études de rythme, La fauvette des jardins en andere kortere werken, kondigde Ciro Longobardi zichzelf aan als een Messiaen-pianist van opmerkelijke verbeelding en prestatie. De critici namen er nota van: 'Longobardi geeft blijk van een enorme technische vaardigheid en een uitzonderlijke opmerkzaamheid... dit album is een weelderig, ingewikkeld succes - zinvol voor Messiaen-liefhebbers en plezierig voor diegenen die nieuw zijn in zijn werk. Ik beveel het ten zeerste aan' (Fanfare) The Catalogue d'oiseaux bleef superlatieven trekken: hs uitvoering doet je luisteren, door het gevarieerde gebruik van dynamiek en het deskundige gebruik van stiltes. Zijn spel is beknopt en helder en is het best te beluisteren met het begeleidende boekje, waarin zijn aantekeningen over de muziek vakkundig de scène zetten.' (MusicWeb International) (MusicWeb International) Nu richt de Italiaanse pianist zich op de Vingt Regards sur l'Enfant-Jésus, waarin Messiaen met succes een Lisztiaanse traditie van virtuositeit en toonschildering op de piano synthetiseerde met zijn eigen spirituele en muzikale preoccupaties: Onder andere katholieke devotie, vogelzang en Indiase ritmische syntaxis. Messiaen had onlangs wat een 'Tristan' trilogie van werken werd voltooid, waaronder de Turangalila Symfonie, toen hij in 1948 van de Franse radio de opdracht kreeg om stukken te schrijven voor een uitzending van kerstgedichten. De opdracht ontgroeide al snel zijn oorspronkelijke doel en Messiaen creëerde in plaats daarvan een thematisch samenhangende cyclus van stukken met overpeinzingen van monumentale eerbied, improvisaties met jazz-invloeden, fabelachtig ingewikkelde toccata's en nog veel meer. In het hart van Vingt Regards ligt de onuitsprekelijke tederheid van de kus die de slapende zuigeling van zijn moeder krijgt in het beroemdste stuk van de cyclus, Le baiser de l'enfant Jesus. Als een genereus paar voegt Ciro Longobardi ook de pianominiatuurcyclus Petites Esquisses d'Oiseaux uit 1985 toe, waarin zijn levenslange liefde voor vogelgezang wordt gedistilleerd in zes prachtige portretten. Deze zijn, net als de Vingt Regards, opgedragen aan zijn vrouw, de pianiste Yvonne Loriod, die hem gedurende zijn hele carrière heeft geïnspireerd bij het schrijven van zijn pianowerken.