Metafizyka świata ludzkiego u Hannah Arendt

Niniejszy esej przedstawia kompleksowe uj¿cie my¿li Hannah Arendt, wychodz¿c od hipotezy, ¿e jej twórczo¿¿ zarysowuje form¿ ontologii postmetafizycznej - czyli koncepcj¿ bytu zakorzenion¿ nie w fundamencie transcendentnym ani w hierarchii dziel¿cej ¿wiat zmys¿owy od ¿wiata intelligiblego, lecz w immanencji ¿wiata wspólnego, w wielo¿ci perspektyw oraz w ludzkiej zdolno¿ci s¿dzenia. Pierwsza cz¿¿¿ pracy ukazuje, w jaki sposób Arendt rekonfiguruje poj¿cie ¿wiata. ¿wiat nie jest tu rozumiany jako rzeczywisto¿¿ obiektywna, niezale¿na od podmiotów, lecz jako przestrze¿ ukazywania si¿, w której ludzie ods¿aniaj¿ si¿ sobie nawzajem poprzez mow¿ i dziäanie. Koncepcja ta zrywa z klasyczn¿ tradycj¿ metafizyczn¿ - a zw¿aszcza z tradycj¿ plato¿sk¿ - odrzucaj¿c umiejscawianie prawdy w sferze intelligiblej, wykraczaj¿cej poza ¿wiat widzialny. Druga cz¿¿¿ analizuje ontologiczn¿ struktur¿ ukazywania si¿ i wielo¿ci. W uj¿ciu Arendt byt nie kryje si¿ za zjawiskami, lecz przejawia si¿ w ich widzialno¿ci; wielo¿¿ jawi si¿ zatem jako fundamentalny warunek ontologiczny.