Mijn moeder zou het oorlog noemen: Waarom in Rusland bijna niemand meer zijn mond durft open te doen

Vera, dochter van Anna Politkovskaja, schrijft een aangrijpend portret van haar moeder en levert vlijmscherpe kritiek op het regime in Rusland. De middernachtelijke moord op Anna op 7 oktober 2006 in de lift van haar huis in Moskou maakte haar tot symbool van moed en onverschrokkenheid. Vera was toen 26 jaar en in verwachting, en beschrijft hoe haar moeder altijd rekening hield met de dood als prijs voor haar werk, maar zich nergens voor verschool. Anna bleef schrijven over de misdaden van het Russische leger, de nietsontziende maffia en de grootschalige corruptie en omkoping in overheid en rechterlijke macht, terwijl ze anderen bleef helpen. Haar leven en werk zijn, zoals Vera verwoordt, een onverminderd beroep op waarheid en mensenrechten, zelfs onder extreme druk en bedreigingen, inclusief meerdere moordpogingen en een schijnexecutie. Het boek is een vlijmscherpe aanklacht tegen het regime en tegelijkertijd een liefdevol, ontroerend portret van een moeder die koos voor onverbloemde eerlijkheid over soldaten en burgers die door oorlog worden verpletterd. Een belangrijke levensles uit haar moeder: praat mensen bij naam, dictators incluis.

Daarnaast biedt Vera’s moederliefde een scherp contrast met de politieke realiteit die haar moeder bestreed. Het verhaal echoot de cruciale vraag naar vrijheid en rechtvaardigheid in een tijd van repressie en vormt een hedendaagse reflectie op de gevolgen van macht en besluitvorming voor gewone mensen.

Vera’s boek fungeert als een krachtige getuigenis en roept op tot bewaking van mensenrechten en waarheid, lang nadat een daad van verzet is gepleegd en nog lang daarna.

Kenmerken

• Vlijmscherpe aanklacht tegen het regime en onderdrukking
• Portret van Anna Politkovskaja als onverschrokken moeder
• Verhalen over misdaden van leger en maffia
• Verantwoording over corruptie in overheid en rechterlijke macht
• Levensles: noem mensen altijd bij hun naam