Mika Putterman & Erin Helyard Kuhlau: Grandes Sonates Op. 71 83 (CD)

Zeker, [Friedrich Kuhlau's] fluitmuziek is idiomatisch geschreven en prachtig gemaakt. Brahms was zo onder de indruk van de sonates dat hij in 1854 aan Clara Schumann schreef dat hij fluit wilde leren spelen om samen met Clara aan de piano de werken van Kuhlau te kunnen uitvoeren.Grote Sonate voor Fortepiano en Fluit Obbligato, Op. 71Kuhlau's 'Grote Sonate voor Fortepiano en Fluit Obbligato' uit 1825 (Op. 71) was opgedragen aan Joseph Sellner, professor hobo aan het Weense Conservatorium van 1821 tot 1838. Deze vierdelige sonate in E mineur is een grootschalig en weelderig expansief werk en vertoont de invloed van Weber, Clementi, Dussek en Cramer. Het eerste deel, afwisselend lyrisch en virtuoos, verdeelt het thematisch materiaal gelijkmatig tussen piano en fluit, alvorens de fluit meer als solo-instrument op te voeren in de twee middelste delen. De nogal pompeuze en martiale smaak van het laatste rondo wordt aan het eind verzacht door een wending naar het majeur, met aantrekkelijk ornamenteel filigraan.Grote Sonate voor Fortepiano en Fluit Obbligato, Op. 83, Nr. 1De G-groot sonate uit Op. 83 werd gepubliceerd in 1827 en is de eerste van een serie van drie 'grandes sonates' De eerste sonate heeft buitenste delen met hechte en goed uitgewerkte formele structuren die doen denken aan Hummel; het langzame deel is een set variaties op het melancholische Zweedse volksliedje 'Sorgens Magt' (Droevig Meisje).-In onze benadering van Kuhlau's muziek werden Mika en ik ook geïnspireerd door geleerden als Bruce Haynes en Clive Brown, die de discrepantie onderstrepen tussen de huidige Romantische uitvoering die beweert trouw te zijn aan historische uitvoeringspraktijken en het feitelijke bewijsmateriaal zelf. Zowel Mika als ik speelden uit de originele afzonderlijke delen die destijds werden gepubliceerd (er bestond geen volledige partituur), en we merkten beiden dat dit ons aanmoedigde om af en toe de ene regel te behandelen als zijnde expressief losgekoppeld van de andere. Zowel geprezen als veroordeeld door commentatoren en uitvoerders in die tijd, was extreme tempowijziging zonder twijfel een belangrijk kenmerk van de uitvoeringsstijlen aan het eind van de jaren 1820 en 1830. In 1833 merkte een schrijver op dat 'ritardando en accelerando elkaar voortdurend afwisselen. Deze manier is al zo in de hoofden van het muzikale publiek verankerd dat zij er vast van overtuigd zijn dat een diminuendo moet worden vertraagd en een crescendo versneld; een tedere frase (bijvoorbeeld in een allegro) zal langzamer worden uitgevoerd, een krachtige sneller.' Mika en ik hebben geprobeerd de genuanceerde adviezen met betrekking tot tempowijziging van Crelle (1823), Czerny (1839-1846) en vele andere bronnen te reproduceren. We begrijpen dat de resultaten enigszins controversieel kunnen zijn; niettemin presenteren we ze hier als de vruchten van een geëngageerd en zelfverzekerd experiment in de uitvoeringspraktijk van de Romantiek.