Mirador

Mirador is een album uit 2026 van de Canadese pianist en componist Jean-Michel Blais, dat zijn wortels heeft in een hedendaagse klassieke en neoklassieke klankwereld die hij uitbreidt tot iets grootsers en filmischers. Het album wordt omschreven als een soort maximalistisch epos en een 'fantasie van het alledaagse' en maakt gebruik van koor, strijkers, piano en Andes-instrumenten om dichte maar toegankelijke texturen te creëren die de grenzen tussen klassieke compositie, ambient soundscape en moderne kunstmuziek doen vervagen. De titel, ontleend aan het Latijnse 'mirari' dat 'zich verwonderen' betekent, weerspiegelt de focus van het album op het vinden van een gevoel van uitgestrektheid en verwondering binnen schijnbaar bescheiden materialen en herinneringen. Gedurende de beknopte speelduur keert het album terug naar Blais’ jeugd in een buitenwijk van Québec, met name de innerlijke wereld die hij opbouwde terwijl hij opgroeide als queer met het syndroom van Tourette in een familiekelder vol boeken, cassettes en VHS-banden. Deze alledaagse voorwerpen worden poorten naar ingebeelde landschappen, en de muziek weerspiegelt dit door voortdurend over te gaan van intieme, dichtbij opgenomen pianopassages naar weidse koor- en strijkersarrangementen. Het genre van Mirador kan worden geplaatst op het snijvlak van hedendaagse klassieke muziek, moderne compositie en wat sommige retailers classificeren als meer experimentele 'out there'-muziek, maar het blijft melodieus en emotioneel direct, met de nadruk op verhaallijn, nostalgie en een gevoel van verwondering boven abstractie.