Moire No Future (CD)
Uitgelicht
|
22,21
20,78 |
Naar shop
|
|
24,78 |
Naar shop
|
|
24,78 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Moiré’s 'No Future', uitgebracht in 2017, is een elektronisch album waarin left-field house, club en abstracte technostijlen worden vermengd. Het schetst een dystopisch beeld van de ineenstorting van de samenleving, geïnspireerd door thema’s als angst, hypocrisie, ongelijkheid en leugens, en roept een wereld op die te midden van politieke achteruitgang en afbrokkelende communicatie op de afgrond afstevent. De in Londen gevestigde producer creëert betoverende soundscapes met etherische synthesizerklanken, rauwe hi-hats, doffe kicks, zware bas en wazige elektronische lagen die spanning opbouwen zonder oplossing, wat resulteert in een fatalistisch maar fascinerend luisterervaring van 57 minuten.Ver verwijderd van nihilistische punkwoede, zet de plaat wanhoop om in urgente, meeslepende grooves die escapisme maskeren in stedelijke somberheid en zelfmedicinerende roes. Moiré combineert invloeden als 80s-techno en deep house met precisie, waardoor turbulente, holle texturen ontstaan die flikkeren als ruis en de druk opvoeren om ambient-afdrijving af te weren. Als clubgericht statement over de Londense mentaliteit onder bezuinigingen fungeert het als een intern schild tegen angst, en blijkt het huiveringwekkender en onbekender dan zijn voorganger, terwijl het krachtig op zichzelf staat.
Moiré’s 'No Future', uitgebracht in 2017, is een elektronisch album waarin left-field house, club en abstracte technostijlen worden vermengd. Het schetst een dystopisch beeld van de ineenstorting van de samenleving, geïnspireerd door thema’s als angst, hypocrisie, ongelijkheid en leugens, en roept een wereld op die te midden van politieke achteruitgang en afbrokkelende communicatie op de afgrond afstevent. De in Londen gevestigde producer creëert betoverende soundscapes met etherische synthesizerklanken, rauwe hi-hats, doffe kicks, zware bas en wazige elektronische lagen die spanning opbouwen zonder oplossing, wat resulteert in een fatalistisch maar fascinerend luisterervaring van 57 minuten.Ver verwijderd van nihilistische punkwoede, zet de plaat wanhoop om in urgente, meeslepende grooves die escapisme maskeren in stedelijke somberheid en zelfmedicinerende roes. Moiré combineert invloeden als 80s-techno en deep house met precisie, waardoor turbulente, holle texturen ontstaan die flikkeren als ruis en de druk opvoeren om ambient-afdrijving af te weren. Als clubgericht statement over de Londense mentaliteit onder bezuinigingen fungeert het als een intern schild tegen angst, en blijkt het huiveringwekkender en onbekender dan zijn voorganger, terwijl het krachtig op zichzelf staat.